Ik fiets geen berg op voor kanker…

Het is 23 september. Samen met Bianca fiets ik op kop tijdens de Team Chickfietst Ride. ‘Het is weer terug, Kim. De kanker van mijn vader is weer terug en het is nu uitgezaaid naar zijn heupbot. Oja, en mijn moeder heeft nu ook kanker’ . Op die warme 23 september wordt het even koud. De rillingen lopen over mijn armen. Ik ken Bianca alweer een paar jaar door Tour for Life en ik fietste zelf als medebegeleider met haar vader meer dan één berg op. Ik vind het zó erg voor haar. En ik vind het zo goed van haar dat ze dit jaar wéér Tour for Life gaat fietsen, om geld in te zamelen voor de k**** ziekte. Zou ik dat zelf ook kunnen als ik in haar schoenen stond?

Het is 23 oktober. Ik zit op mijn werk en mijn vader belt me op mijn mobiele telefoon. Dat doet hij anders nooit, dus ik neem maar op. Moest hij niet naar het ziekenhuis i.v.m. die knobbel in zijn wang? Die knobbel waarvan ze in het eerste ziekenhuis luchtig zeiden: ‘Er zit wel wat, ja, maar we weten ook niet wat het is…’.

‘Het is kanker, Kim. En het is overal uitgezaaid.’

Zijn woorden slaan in als een bom. Alle clichés worden ineens realiteit. Alsof de grond onder je voeten wordt weggehaald, een stomp in je maag, een waas voor je ogen. Kort daarna stap ik in de auto, op weg naar mijn ouders. Onderweg denk ik aan dat moment met Bianca. Die kanker zat al in het lijf van mijn vader toen ze mij over háár vader vertelde. Niet wetende wel onheil er boven ons eigen huisje hing. Ik denk aan mijn bereik als blogger. Ik heb al eerder gefietst voor Artsen zonder Grenzen en voor kinderkanker (Kika). Zou ik net als Bianca een (paar) berg(en) op gaan fietsen voor kanker? Ik zou vast heel veel geld in kunnen zamelen voor onderzoek…

Ik denk verder. De afgelopen jaren interviewde ik meer dan eens deelnemers aan Tour for Life en Alpe d’HuZes voor NTFU, Pedala Magazine, en The Cycling Academy. Ook op Chickfietst schreef ik regelmatig over enorm sterke mensen die op de fiets stapten in de strijd tegen kanker. Hoe vaak ik deze verhalen ook hoorde, het bleef me raken. Daniëlle en Niels, Aliene, Lisette, Lianne, Boukje; de lijst is lang. Wat was ik onder de indruk. Gelukkig zijn zij nu weer ‘gezond’. En dan denk ik aan Suus en haar sterke man Mos. Suus heeft het niet gered, maar net als alle anderen was ze al tijdens haar ziekte in staat om haar ervaring met kanker om te zetten in iets krachtigs. Ik ben het bijna aan hen verplicht om ook een berg op te fietsen.

Maar ik doe het niet. Bedenk ik me daar in die auto. Ik ben boos. Tien jaar geleden werd er een nier verwijderd bij mijn vader, omdat er kanker in zat. Vijf jaar lang werd hij gecontroleerd. Vorig jaar had hij problemen met zijn galblaas, dit jaar had hij ineens torenhoge diabetes, viel hij een paar keer flauw… Was er dan niemand die eerder had kunnen zoeken naar die k**kanker in zijn lijf? Hartstikke fijn hoor al dat onderzoek naar kanker, maar mijn vader gaat dus mooi wel hartstikke dood.

Ik besef me des te meer hoe bijzonder die mensen zijn, die wel een berg op fietsen voor kanker. Ik kan het niet. Ze moeten vast denken dat het zin heeft. Anders doen ze het niet. Diezelfde middag nog begrijp ik me heel even nog meer hoe zinvol dat kankeronderzoek is. Mijn vader is alleen naar het ziekenhuis gegaan, omdat hij dacht dat het niet zo erg zou zijn. Daardoor heeft hij niet goed onthouden/begrepen wat er precies met hem aan de hand is. Het zit in zijn longen, zijn nier, zijn lever en in de klieren van zijn benen. Misschien is het dan wel lymfklierkanker. Ik pak mijn telefoon erbij en ga op zoek naar informatie. Wow, de afgelopen twintig jaar zijn de genezingskansen van lymfklierkanker enorm toegenomen. Dat is vast mede dankzij al dat geld dat bij elkaar is gefietst!

Gisteren mochten we mee naar het ziekenhuis voor de eerstvolgende afspraak met de internist. Mijn vader had al een keer geroepen dat hij zonder behandeling 20 tot 24 maanden had, maar dat hij nu wel 3 tot 5 jaar had. Daar kon ik wel mee leven. Daarnaast sloegen de chemotabletten goed aan, en was de knobbel in zijn wang al bijna verdwenen. Er was hoop. Heel even.

Totdat de dokter zei dat die 20 tot 24 maanden mét behandeling waren. Mijn vader had het dus verkeerd begrepen en probeerde nu nog met haar te onderhandelen. Verwachtte ze binnenkort geen doorbraak op dit gebied? Kon ze niet nog wat meer onderzoek doen? Het zou bij hem vast anders gaan… De dokter glimlachte heel even, maar het was geen lach van plezier. Ze onderdrukte hem gauw weer. Nee, voorlopig werd er niemand genezen van uitzaaiingen. Dat duurde misschien nog wel tien jaar… Ze konden er alleen voor zorgen dat de kanker zich minder snel zou ontwikkelen, tot gemiddeld twee jaar vanaf nu.

Twee weken geleden besloot ik definitief dat ik geen berg op ga fietsen. Nog niet. Ik ga begin volgend jaar een weekje naar Portugal, zodat ik mijn vader in ieder geval nog de plek kan laten zien waar ik oud wil worden. Hij zal die stap zelf niet meer mee maken… Na het ziekenhuisbezoek van gisteren, besloten we met zijn allen naar Portugal te gaan. Één laatste mooie reis.

Toch wil ik de invloed die ik als blogger heb niet helemaal ongebruikt voorbij laten gaan. Ik kan het dan wel niet opbrengen om te fietsen; ik kan wel geld inzamelen! Voor Bianca en haar vader, zodat zij samen (zij als fietster, hij als vrijwilliger) met een enorm bedrag komende augustus aan de start van Tour for Life kan staan. Dit bedrag gaat naar het onderzoek van het Erasmus MC Kanker Instituut. Tijdens de voorlichtingsbijeenkomsten hoorde ik altijd positieve verhalen over persoonsgerichte aanpak, waarbij de behandeling precies op de patiënt is afgestemd. Ik wil hier graag aan bijdragen met Chickfietst. Sterker nog, mijn hele webshop mag leeg, want ik ga het de komende maanden even rustig aan doen en genieten van mijn familie. Voor elk t-shirt doneer ik 10 euro aan het Erasmus MC Kanker Instituut (via Bianca) en voor elk wielershirt doneer ik zelfs 20 euro. (Klik hier om direct naar de webshop te gaan). Direct doneren kan natuurlijk ook via de actiepagina van Bianca.

Alvast heel erg bedankt voor je donatie!