De afgelopen maanden had ik weer het geluk om te mogen mountainbiken op een Liv Obsess. Dat was echt genieten, ondanks dat ik lang niet zo vaak gefietst heb als ik zou willen. Maar de ritjes die ik heb gereden waren top! Vooral ook omdat ik tegenwoordig regelmatig op pad kan met mijn zusje. Sinds een jaartje wonen we bij elkaar om de hoek en sinds de geboorte van haar zoon vindt ze het heerlijk om zondagochtend op pad te gaan terwijl haar man op de kleine past. Dit weekend besloot ik haar te verrassen met een nieuwe route: de mountainbikeroute in Hattem. Zelf ga ik fietsen al snel minder leuk vinden als ik wéér in hetzelfde gebied moet fietsen. En voor mijn zusje is het nieuwe inspiratie voor een mountainbike date met haar man. En raad eens wie er dan op hun kleine man mag passen 😉 Mountainbike inladen en hup naar Hattem dus!

 

De keuze voor de mountainbikeroute in Hattem

Hattem ATBVlak voor ik zaterdagavond in slaap viel, dacht ik na over de route die de ochtend erna met mijn zusje wilde fietsen. Ik was net ziek geweest, dus wilde eigenlijk een beetje rustig aan doen. Maar ik ken de gebieden rondom Nunspeet te goed om plezier te hebben in lange, rustige paden. Wij halen hier toch het meeste plezier uit de heftige single tracks met lekker veel hoogteverschil. En het rustige rondje bij de zandverstuiving van Doornspijk – met veel slingerende singletracks, maar minder hoogteverschillen dan in onze directe achtertuin – hadden we onlangs nog gedaan.

 

In mijn hoofd ging ik dus alle mountainbikeroutes in de buurt af. Ik wil nog wel eens een rondje Kroondomeinen doen, maar daar moet ik een route voor downloaden en daar had ik vóór zondagochtend 08.00 uur geen tijd meer voor. Hmm… welke mountainbikeroutes zijn er nog meer in de buurt? Zeewolde heeft teveel brandnetels voor de zomer. Harderwijk ken ik voor het grootste deel al jaren. Hattem misschien…? Een paar jaar geleden organiseerde ik daar een mountainbike clinic vlakbij een leuk restaurantje in het bos. Dat was eigenlijk best leuk… Even Googlen en ik zie dat de route 24 kilometer is en dat het ook maar 24 minuten rijden is. Sounds like a plan!

 

Vroege start

Na de hittegolf van de afgelopen week hebben we vroeg afgesproken. Het zal wel geen 38 graden meer worden, maar je weet nooit hoe snel het opwarmt. Gelukkig blijkt de route bijna volledig door de bossen te lopen. Overal hebben we de koele beschutting van bomen. En deze mountainbikeroute is niet al te heftig, blijkt als we eenmaal onderweg zijn. Hoewel het gebied rondom Hattem wel wat hoogteverschil kent, gaat alles heel geleidelijk omhoog. Als het al omhoog gaat, want het grootste deel van de route is vlak.

Fietsen in autoWanneer we de auto op de parkeerplaats bij Herberg de Molecaten zetten, staat er slechts één andere auto. Onderweg zijn we wel wat fietsers en wandelaars gepasseerd, maar druk is het zeker niet. We halen onze mountainbikes uit de auto, zetten ze in elkaar en gaan op weg naar de start van de mountainbikeroute. De start zou zo’n twee kilometer verderop zijn op een carpoolplaats (aan de Hessenweg). Bij aankomst blijkt de start niet letterlijk op de parkeerplaats te zijn. Wel staat er een bord met informatie over de mountainbikeroute van Hattem, maar we hebben geen zin om te lezen 😉 Gelukkig zit er een man met zijn mountainbike te wachten die ons de weg weg. There we go!

 

Pijlen volgen… maar soms ook zoeken

Het lekkere van zo’n mountainbikeroute is dat het gewoon domweg pijlen volgen is. Je hoeft niet op je navigatie te kijken (en dat is maar goed ook, want die bleek ik niet te hebben opgeladen… ^^). Je volgt gewoon de bordjes langs de route. De mountainbikeroute in Hattem is aangegeven met blauwe bordjes met daarop in het zwart het ‘internationale mountainbike teken’. Dat zijn twee rondjes (je weet wel, van twee wielen) met daarboven een driehoekje. De punt van het driehoekje wijst je de weg. Simple as that. Tenminste, dat zou je denken…

 

Mountainbike HattemWe zijn namelijk nog maar amper op weg en gaat het al mis. Ja hoor, een bordje dat aangeeft dat je rechtdoor moet, maar je kunt alleen links of rechts. En nu? De bocht naar rechts is haaks, maar de bocht naar links is flauw en gaat een soort van rechtdoor. Laten we dan maar links gaan. We komen op een verharde weg terecht. Hmm, vreemd. Misschien komt er zo een afslag? Het gebeurt wel eens vaker dat twee bosgebieden met elkaar verbonden zijn met een verharde weg. Maar als we in de verte kijken zien we niet echt veel bomen… Aan het eind van de weg zien we nog niets en keren we om. Eerst maar eens die aanlopende schijfrem van mijn zusje fixen en dan maar eens rechts proberen. Terwijl ik de snelspanner van mijn zusje open, komt er een mountainbiker langs. Hij gaat naar links, rijdt ook de hele weg af, en … komt niet meer terug. Hadden we dan toch…? Dan komt er nog een mountainbiker langs. Hij gaat rechts. Wij besluiten toch maar rechts te gaan en zien al gauw weer de volgende bordjes.

 

De rest van de route gaat het goed, maar soms twijfelen we wel. Gelukkig is het op zondagochtend net druk genoeg op de route. Soms komt er net een andere mountainbiker aan als we twijfelen, en anders kunnen we altijd nog kijken waar de meeste bandensporen naartoe gaan. Tegen het eind van de route gaat het toch nog een keer mis. Op één van de bordjes in het driehoekje niet meer zichtbaar. Er was net nog een bordje geweest met rechtdoor en bij de meeste afslagen op de route stond niet nog een bordje. Bij geen bordje gewoon rechtdoor blijven gaan leek dus de logica. Als er dan zo kort na een bordje weer eentje staat, dan moeten we hier vast rechts, redeneerden we. Fout! Maar ach, de paadjes waren hier eigenlijk leuker dus who cares.

Mag het ietsje meer zijn?

Na zo’n 24 kilometer zijn we bijna weer bij de auto. ‘Ik heb nog wel energie over’, zegt mijn zusje. Dat hoef je mij maar één keer te zeggen. Onderweg heb ik namelijk veel mooie stukjes gezien, waar de route niet langs ging. Hoewel de route af en toe best wat uitdaging bood met wat singletracks en één klimmetje met wortels, vond ik het geen hele spannende route. Hoewel wij het bewust rustig aan deden, kun je op deze route vooral flink wat snelheid maken. Alleen het mulle zand zal je in deze tijd soms wat afremmen (maar als je hard genoeg fietst heb je daar ook geen last van). We besluiten nog wat smalle paadjes in te duiken en het heuvelachtigste deel aan de andere kant van de weg weer op te zoeken. Onderweg heb ik ook een klimmetje door mul zand over de heide gezien. Al snel heb ik deze paarse heuvel gevonden! We vliegen hem op… tot we vastlopen in het mulle zand. Het laatste stukje stappen we weer op en zo bereiken we het bankje op de top. Wat moet het uitzicht hier mooi zijn als het komende maand hier echt helemaal paars is.

Liv Obsess

Nog een keertje!

Met zo’n acht kilometer extra op de teller laden we onze mountainbikes weer in. Daarna stappen we het terras van Herberg de Molecaten nog even. Dit is waarom we niet op de carpoolplaats hebben geparkeerd! En dit is misschien ook wel dé reden om binnenkort nog eens terug te komen. Ik weet al tijden dat ze hier op zondag friet met biefstuk hebben voor € 12,75. Daar is het om 11.00 uur ’s ochtends nog iets te vroeg voor (helemaal als je later op de dag nog gaat barbecueën), maar dat is perfect na een middagrit in de zon. Dan kunnen we gelijk genieten van de bloeiende heide langs de route, want daar kom je zeker meerdere keren langs. (De heide bloeit van half augustus tot half september). To be continued dus!

PS De route wordt duidelijk zichtbaar goed onderhouden. Dit wordt vaak gedaan door vrijwillige fietsliefhebbers en daarom wil ik dit zeker even benoemen. Goed bezig jongens!

Hattem mountainbike