Mountainbiken, ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Als ik het regelmatig doe, vind ik het geweldig. Maar wanneer het alweer even geleden is dat ik op mijn mountainbike ben gestapt, dan zie ik er (letterlijk) als een berg tegenop. Dat laatste was de afgelopen maanden het geval. Het was namelijk echt máánden geleden (misschien zelfs wel langer dan een jaar) dat ik over de single tracks scheurde met mijn mountainbike. Eerst was het een appartement zonder tuin en daarna werd het woon-werkverkeer mijn excuus om niet het bos in te gaan. Elk weekend die wegbanden en bagagerekjes verwijderen is echt geen doen. Gelukkig doorzag mijn lief dit alles en bracht hij een nieuw speeltje voor me mee naar huis: de Liv Obsess Advanced 1. Als zo’n vette mountainbike mijn liefde voor single tracks niet kon reanimeren, dan kon niets dat nog.

 

Maar één weekend

Liv Mountainbike CarbonAan het avontuur met de Liv Obsess zat wel één voorwaarde verbonden: hij moest na het weekend weer mee met Kelian naar Giant. Gelukkig organiseerde mijn broertje vrijdagavond een Night Ride, zodat ik de Liv mountainbike alvast in kon rijden. Na een zaterdag vol kerstinkopen, liet ik zondag alles uit mijn handen vallen (sorry schoonmama als de badkamer niet schoon is met kerst, deze mountainbike ging voor 😉 ). Eindelijk zocht ik mijn geliefde single tracks weer op! (Voor kenners: de single tracks langs het spoor en de snelweg tussen Nunspeet en Harderwijk, te beginnen in het bos achter restaurant Joris). Ondanks mijn beroerde conditie als het om intensief mountainbiken gaat, hield ik het uren vol. Die fiets is zo licht, dat ik over de paadjes vloog.

 

Lichtgewicht ding

Dat is ook gelijk het meest opvallende kenmerk van de Liv Obsess, het gewicht. Hij weegt zeker vijf kilo minder dan mijn eigen mountainbike (een Bulls Jinga), en dat merk je. Gevoelsmatig is het verschil tussen 15 en 10 kilo niet zoveel, maar als je er mee fietst merk je het gelijk. Nu zei Kelian ook iets over carbon wielen, dus dat zal er ook wel voor zorgen dat ‘ie zo soepel stuurt. Ik ben niet zo goed in de technische specificaties, maar dat ding fietst echt heerlijk.

 

Één voorblad: lekker makkelijk schakelen

Één van de andere kenmerken van de Liv Obsess waar ik echt heel blij mee was, was het feit dat je niet meer heen en weer hoeft te schakelen tussen de voorbladen. Er zit namelijk maar één voorblad op (1×12 speed drivetrain heet dat volgens de specificaties op de website van Liv). Je hebt dus nog maar twee hendeltjes om mee te schakelen: één om op te schakelen en één om af te schakelen. Als je zoals ik al een tijdje geen heuveltjes meer op hebt gefietst, hoef je dus niet van te voren hard na te denken of je met het kleine voorblad of met het middenblad omhoog gaat. (Als was het conditie  wise vandaag sowieso het kleine blad geweest, haha). En eenmaal boven hoef je niet als een malle snel naar het grote blad te schakelen. (Ik daal graag af met groot verzet, zodat ik altijd druk op de pedalen kan houden. Dit voorkomt o.a. slippen).

 

Kek kleurtje

Ok, ik weet niet zeker of ik zelf voor roze én blauw was gegaan, maar dat mat glanzende donkergrijze carbon heeft me zeker gecharmeerd. En zo’n fel kleurtje op je frame valt lekker op, zeker op een grijze, mistige dag als vandaag. Ik werd er in ieder geval echt vrolijk van en kon niet stoppen met foto’s maken van ‘mijn’ stoere fiets. (Sorry voor iedereen die mij volgt op Instagram, couldn’t help the spam). Het was zeker weer eens wat anders dan het zwart, wit en rood van mijn Bulls Jinga. Hoewel ik denk dat een vrouw ook prima op een ‘heren mountainbike’ past, houd ik wel van een beetje vrouwelijke kleurtjes op mijn fiets. (Zo is mijn Scott racefiets mat wit met mintgroene accenten).

 

Dik in orde

De Liv Obsess is echt een droomfiets. Helaas blijft het bij mij bij dromen, want met een prijskaartje van iets meer dan 3000 euro is deze mountainbike way out of my league. Op het prijskaartje na is het de ideale fiets voor zowel de beginnende (schakelgemak!) en gevorderde (lichtgewicht!) mountainbikester. Maar ja, mooi materiaal kost nou eenmaal wat. Ik denk dat ik toch maar begin met sparen… Ik heb de smaak na vandaag in ieder geval weer flink te pakken, mede dankzij deze mountainbike. Dat scheuren over die single tracks, dat verleer je niet gauw. Zelfs de aan de met sneeuw bedekte boomwortels was ik zo weer gewend. Nu alleen nog wel weer een beetje snelheid opbouwen. (Dan mag ik het pas echt weer scheuren noemen :p).

Check hier mijn rit op Strava: