Op de fiets van Spanje naar Nederland: update van Jeannette!

Weet je nog dat Jeannette zo’n drie weken geleden uitriep tot Fietschick van de Week? Na lang wikken en wegen besloot ze alleen én al fietsend van Spanje naar Nederland te reizen. Het moeilijkste aan deze beslissing was het alleen laten van haar dochter. Vijf weken lang is ze totaal weg van huis. Inmiddels heeft ze de eerste week erop zitten. Het afgelopen weekend stuurde ze me een update over de eerste – ik kan wel zeg vrij pittige – dagen:

“Inmiddels ben ik nu ruim een week onderweg en heb al weer van alles meegemaakt. Mijn verhaal voor vertrek hebben jullie al kunnen lezen en nu dan een eerste up-dat van hoe het mij vergaat. De reis naar Barcelona verliep prima en ook de fiets stond snel weer in elkaar en de tassen gevuld erop om de eerste hindernissen te gaan nemen. Allereerst wilde ik vanaf Barcelona gelijk door met de trein naar Girona. Thuis had ik al wat dingen uitgezocht, maar op de plaats van bestemming loopt het toch altijd weer anders. Het kwam erop neer dat ik door iedereen geholpen ben onderweg om in de goede metro en trein te komen maar dat ik dus wel een ritje zwart heb gereden. Gelukkig heb ik geen controle gehad want anders had ik gelijk in de problemen gezeten ;-)

Vanuit Girona loopt een mooi fietspad richting de camping en vroeg in de avond kwam ik daar aan. Natuurlijk waren er verschillende Nederlanders op de camping dus gelijk lekker zitten kletsen. De volgende dag heb ik Girona eens bekeken en voorbereidingen getroffen voor de eerste fietsdag. Van een echtpaar dat naar Girona toe was gefietst had ik vernomen dat de camping waar ik naar toe wilde fietsen gesloten was. Tja, dan moest ik maar afwachten hoe dat zou verlopen, en onderweg maar beslissen hoe en wat verder.

Hier ging het dan ook mis. Mijn benen voelden goed waardoor ik dacht dat ik nog wel en stukje door kon fietsen naar de volgende camping. Kwestie van overschatting. Kreeg onderweg enorme krampen in mijn benen en armen.

Op een gegeven moment kon ik zelfs niet meer van mijn fiets af stappen. Uiteindelijk na een hele lange pauze, ben ik heel rustig aan richting de camping gefietst. Wat was ik blij dat ik daar was! Ik had mezelf compleet leeg gefietst.

 
Ik heb twee dagen op die camping gehangen om weer bij te komen. Dat was dus een erg wijze les: luisteren naar dat lijf en mezelf niet overschatten!

Maandagochtend voelde ik me fit genoeg om de klim over de Pyreneeën te gaan maken. Ik ben heel vroeg opgestaan om voor de ergste warmte alvast flink wat klimwerk te hebben gedaan. Het ging lekker. Wat was het een kick om het te doen en wat was het een mooi uitzicht! De afdaling heb ik heel langzaam gedaan om op die manier te kunnen genieten van het gevoel, al het moois en de ervaring. Na de afdaling heb ik nog een stukje door gefietst en me aan mijn plan gehouden om op de eerste camping te overnachten. Ik was erg vroeg maar heb me niet laten verleiden om door te fietsen. Luisteren naar mijn lijf wordt denk het thema van deze tocht. Mijn hoofd blijkt toch vaak sterker te zijn…

De dagen erna heb ik heerlijk gefietst, mooie plekjes gezien en kwam ik steeds beter in mijn ritme. Maar er zijn natuurlijk ook mindere dingen die je overkomen tijdens zo’n reis. Ik merk dat ik het alleen zijn in de avonden best heel lastig vind. Op de campings zijn voornamelijk Franse gezinnen en ik spreek geen woord Frans, dus dat maakt contact maken lastig.

Daarnaast blijkt ook nu weer dat ik tijdens dit soort reizen problemen krijg met eten. Ik heb nergens trek in, moet mezelf dwingen om te eten en dat is niet makkelijk als je alleen bent. Koken voor mezelf vond ik de eerste dagen al niet fijn. Nu blijkt mijn benzinefles ook nog te lekken en kan ik deze dus niet gebruiken. Misschien is dit uiteindelijk ook wel gunstig want nu probeer ik of voor de lunch of voor het avondeten ergens te gaan eten. Op deze manier krijg ik toch de nodige voeding binnen en vul ik dit aan met fruit, salades, yoghurt etc. Blijkbaar heeft mijn gevoel van heimwee wat ik altijd heb onderweg invloed op mijn eetlust. In de winkels loop ik alle koekjes, chips en chocolade met gemak voorbij, dat lukt me thuis zelden ;-)

Ondertussen staat er 378 kilometer op de teller en ligt het schema voor de komende twee dagen klaar. Vandaag geniet ik van een rustdag en straks ga ik even het stadje in om de boel te verkennen. Ik denk dat ik het nog wel even vol houd op deze manier, al zal het fijn zijn om wat meer contacten te hebben onderweg.

Wil je uitgebreid lezen hoe het mij vergaat kijk dan op www.gogirl.waarbenjij.nu. Ben je meer geïnteresseerd in de route, klimwerk en afstanden dan kan je op Strava kijken.

Groetjes Jeannette”