Waaah, over drie (!) dagen ben ik al in Portugal! Nu gaat het echt gebeuren… Vorig weekend heb ik voor het eerst mijn fietstassen ingepakt. Wat een gepuzzel. Maar het is aardig gelukt, en daarna stapte ik op voor de allereerste rit…

Op de fiets van Faro naar Santiago de Compostela

Na 1000 kilometer in zes dagen door de Dolomieten te hebben gefietst (Giro di Kika) en mijn racefiets in een week van Italië naar Nederland te hebben verplaatst (met mij erop ;-)), had ik vorig jaar zin in een heel nieuw avontuur op de fiets. Al lang voordat ik echt met het fietsvirus besmet raakte, fietste ik eens een weekend met mijn 10 jaar jongere broertje met onze tent en slaapzakken naar de eerstvolgende stad 30 kilometer verderop. We noemden het heel stoer fietsvakantie, en misschien dat het vuurtje daar wel is ontstaan. Hoe ik precies op Santiago de Compostella als bestemming voor mijn eerste ‘échte’ fietsvakantie ben gekomen, weet ik niet meer. Maar toen het eenmaal in mijn hoofd zat, moest het ook gebeuren.

Alleen al de weg naar deze reis toe is speciaal te noemen. Toen ik vorig jaar mei met Roosmarijn afsprak om over haar Santiago-ervaringen te kletsen, wilde ik nog in Nederland beginnen. Een concrete datum had ik toen nog niet, want Kelian moest eerst nog afstuderen en dit avontuur wilden we graag samen aan gaan. Heel even duurde me dat te lang en overwoog ik om in oktober al alleen te gaan. Vanuit Nederland zou het dan te koud zijn, maar dan nam ik toch gewoon de Portugese pelgrimsroute naar Santiago, de Camino Portugues! Uiteindelijk overwon de liefde het, Kelian wilde niet zo lang alleen zijn, dus het werd toch na zijn afstuderen. Die Camino Portugues bleef er wel in, want waarom zou ik eigenlijk door de regen fietsen als ik ook een zonnige(re) route kon nemen :-). Maar in februari kwam nog wel de (vrij onverwachte) beslissing om alleen te gaan. (Lees meer daarover via deze link).

Late voorbereidingen

Door al deze ‘perikelen’ kwamen de voorbereidingen in februari 2017 pas echt op gang. Al die tijd daarvoor was het onduidelijk hoe lang, en dus hoe ver en überhaupt hoe we deze reis zouden gaan maken. Beslissingen die ik uiteindelijk alleen maakte. (Met behulp van heel veel lieve mensen die reageerden op mijn blogs, mailtjes stuurden, me in hun winkel uitnodigden, en me zelfs hun eigen kampeerspullen aanboden). Gelukkig lag het grootste deel van de route al vast. De pelgrimsroute is vanaf Lissabon één redelijk vaste route, en onderweg zijn er hostels speciaal voor pelgrims, waar je met het pelgrimspaspoort in kunt overnachten voor een euro of vijf. De route van Faro naar Lissabon bepaalde ik zelf aan de hand van enkele hotspots – o.a. de Cabo de São Vicente! – en Warm Showers adressen.

Inpakken …

Ook op het gebied van materiaal heb ik de afgelopen twee maanden flink wat keuzes moeten maken. Welke tent neem ik mee (voor als er geen plek is in de hostels), welke banden leg ik op mijn fiets, hoe bevestig ik de bagage op mijn fiets – het eerste bagagerek, nota bene speciaal voor een verende voorvork, bleek niet te passen – en last but nog least welke tassen neem ik mee? Vorige week zaterdag ging ik naar mijn ouders waar ik bijna alle spullen voor de reis al veilig had gesteld vóór de verhuizing. Tussen alle verhuisdozen is de laatste weken namelijk echt niets meer te vinden…

Ortlieb draagsysteem rugzak

Mijn werk als freelance marketeer gaat de komende maand gewoon door, en mijn laptop gaat dus mee. Het eerste plan was om deze in één van mijn voortassen te stoppen, want die pak je er een stuk makkelijker af dan een grote achtertas waar ook nog eens een rackpack bovenop ligt. Qua gewichtsverdeling bleek mijn ultralichte laptopje toch nog te zwaar. Gelukkig bleken de achtertassen van 35 liter toch ook wat (lees: veel te) groot, en kon ik deze nog inwisselen voor de variant van 20 liter. Dat zat zelfs nog beter met het draagsysteem van Ortlieb, waarmee je in drie handomdraaien een rugzak maakt van je fietstas. Dan kan ik in ieder geval mijn laptop veilig bij me houden als ik mijn fiets even verlaat. Mijn vuile was mogen ze houden 😉 (Ook een goede tip trouwens om diefstal te voorkomen: vuile was bovenin je tassen doen!).

…. En wegwezen!

En toen ging ik voor het eerst op pad. Gewoon van Nunspeet naar Harderwijk, maar toch… Het voelde ineens heel echt. Mijn hart maakte een sprongetje. Yes, het is nu echt zover. Ik kan dit! Het was wel even wennen met sturen, maar ook dat ik snel door. Na een paar klappen op mijn voorband bij drempels en andere hobbels besloot ik mijn voorvering toch maar aan te zetten. En weer uit… (Ik ben er nog niet helemaal 100% uit wat nu fijner en beter is). Voor de zekerheid heb ik die eerste rit op mijn sportschoenen gemaakt – een paar dagen geleden heb ik pedalen gemonteerd met aan de ene kant spd en aan de andere kant een plat vlak – maar ik durf nu eigenlijk al wel met mijn mountainbike schoenen te gaan fietsen.

Het afgelopen weekend heb ik nog eens twee keer met bepakking gefietst. Vandaag fietste ik zelfs 80 kilometer! (Tijdens de reis zal ik per dag ‘maar’ 50 kilometer afleggen). Morgen nog een paar kleine dingetjes testen en dan ben ik er echt klaar voor!