Alleen op fietsreis: een reis met ups & downs

Ik ben alweer drie (!) weken in Portugal. En ik heb er nóg twee te gaan. De tijd vliegt hier. Het is zelfs alweer bijna 10 dagen geleden dat ik een blog schreef, want ik heb er gewoon geen tijd voor. Tijd om weer eens terug te blikken. Vandaag doe ik dat aan de hand van het thema ‘alleen op reis’ en neem ik je mee in de ups & downs die ik tijdens mijn reis beleef.

Ups Alleen Reizen

1. Je ontmoet gemakkelijk nieuwe mensen.

In je eentje heb je definitely meer aanspraak! Als ik op reis ga met Kelian, dan zijn we toch meer op onszelf gericht. Als je een kopje koffie bestelt, dan klets je ondertussen met elkaar. En als je een kamer boekt, dan kies je sneller voor een tweepersoonskamer. Tijdens mijn fietsreis overnacht ik voornamelijk in hostels met meerdere stapelbedden op één kamer. Daarnaast kom je elkaar tegen bij het ontbijt. Je leert dan de leukste mensen kennen. Portugal is echt het land bij uitstek om rond te reizen. Regelmatig kom ik iemand tegen die in de tegenovergestelde richting reist. Zo kun je heel handig tips uitwisselen J

Zo had ik een supergezellige internationale food avond in Lagos, kletste ik met surfers in Sagres, ontbeet ik met een medefietser in Sines, had ik Engelse Jungle (muziekstijl) fans met dreads als kamergenoot in Lissabon, belaadde ik mijn fiets samen met een meisje die van Porto naar Lissabon fietste op haar Specialized Dolce in Vila Franca de Xira, en ontbeet ik met twee Braziliaanse mannen in Obidos. Never a dull moment ;-)

2. De bewondering uit de omgeving is groot, juist omdat je alleen doet

De afgelopen weken werden er meer dan eens autoraampjes opengedraaid. En nee, dat was niet om op me te schelden omdat ik in de weg reed ;-) ‘Heeeey, bicicleta’ klonk het vaak vrolijk, meer dan eens vergezeld met een duimpje. En werd getoeterd, waarna er een vrolijk handje naar buiten kwam. En ook op straat werd er naar me gelachen.

Overigens zijn het vooral de – vaak oudere – mannen die dit doen. De vrouwen reageren soms wel een beetje chagrijnig. Behalve als ze zelf op een fiets zitten. Zo vrolijk als die vrouwen reageren als ze een andere fietsende vrouw zien, is haast niet te bevatten. Ik ben dan ook nog maar maximaal vijf vrouwelijke fietsers tegen gekomen onderweg. En héél veel meer mannen… De Portugese vrouwen die onderweg ook horen wat ik doe, reageren dan overigens wel weer heel enthousiast hoor. (Misschien worden ze sowieso wel chagrijnig van autorijden, haha).

Zo kwam ik afgelopen zaterdagavond in een fietsenwinkel terecht voor een bus remmenreiniger. De winkel werd gerund door een norsig oud mannetje. Hij was druk bezig met het verkopen en afstellen van een kinderfiets en het was al bijna 20.00 uur. Hij had duidelijk geen zin om naar mijn remschijven te kijken. Maar dat hoefde ook niet! Ik wilde alleen een bus met remmenreiniger. Toen hij dat eenmaal begreep – hij kon alleen Portugees, zoals iedereen in de winkel – was hij verbaasd. Hij wilde me nog uitleggen hoe het werkte, maar dat hoefde ook niet. Hij was nog verbaasder. Dan moest ik maar af gaan rekenen bij zijn vrouw, die stond te kletsen met de vrouw die het kinderfietsje had gekocht. Zijn vrouw keek verbaasd. Voor jou? Ja, echt voor mij. Ok, dan is het 7,50. Maar wat ga je daar mee doen dan? Ik vertelde dat ik van Faro naar Santiago de Compostela fietste. Santiago de Compossschtela? En dat ik alleen fietste, dus dat ik ook zelf mijn fiets moest onderhouden. Alleen? Toen het kwartje was gevallen, begon ze te glimlachen. En de vrouw ernaast ook. Terwijl ik wegliep, vertelde ik dat ik de dag erna naar Obidos zou fietsen, en daarna naar Leiria. Ik kreeg nog een grotere lach van bewondering toegeworpen. En dat is stiekem best leuk ;-)

3. Lekker alles zelf bepalen

Tot slot geeft het alleen reizen je zo’n sterk gevoel. Jij bent in charge. Jij bent degene die bepaalt hoe lang je fietst, hoe hard je fietst, wanneer je stopt. En als je je route compleet om wil gooien, dan doe je dat gewoon.

Zo kwam ik vanaf maandag op de pelgrimsroute terecht. Meer dan eens raakte ik de pijlen kwijt. Het pad waar ik over fietste was onverhard, vaak vol keien en kuilen en op een gegeven moment moest ik me zelfs tussen het riet doorworstelen en er ondertussen voor zorgen dat ik niet in een geul terecht kwam. Onderweg kwam ik af en toe een lopende pelgrim tegen. Echt van die wanderlaarstypes, zeg maar. (Ja, duh…). In het hostel werd ik verre van warm ontvangen. En mijn kamergenoot was een chagrijnige Fransoos, die al om 07.00 uur weer begon met wandelen. Na twee heerlijke weken aan de kust, voelde ik me ineens niet meer ‘op het juiste pad’. Ik besloot mijn route om te gooien, en terug naar de kust te gaan. De dag erna werd ik getrakteerd op twee keer zoveel hoogtemeters, maar ook op een prachtige wijngebied, strak asfalt en gewoon lekker veel rust. Ik merk hier dat ik juist heerlijk vind om in rustige gebieden te fietsen en niet teveel prikkels te hebben. En als je het dan eenmaal geflikt hebt om zelf je weg te vinden, zonder ook maar één (buitenlandse) fietser tegen te komen onderweg, dan geeft dat zo’n magisch gevoel!

Scroll verder naar beneden om over de downs van mijn reis te lezen.

——————————————————————————————————-

Wil je mij tijdens mijn reis laten weten dat je aan me denkt? Bestel dan dit t-shirt!

In verband met mijn reis ontvang je dit shirt in juni! Je kunt dit shirt bestellen tót 14 mei. Daarna zal er alleen een beperkt aantal kleuren en maten beschikbaar zijn. Daarnaast zijn de Chickfietst shirts in de voorverkoop 4,95 goedkoper. Klik hier om naar de webshop te gaan.

One life mannen Stoere Vrouwen Sporten Chickfietst shirts

——————————————————————————————————-

Downs Alleen Reizen

1. Niemand kan even op je spullen letten

En dus moet je je fiets altijd vastzetten, ook al ga je maar heel even weg. Ok, bijna altijd. Op het strandje bij Brejão durfde ik hem wel even te laten staan. Met twee hellingen van 20% aan beide kanten, en überhaupt bijna geen mensen, zou degene die mijn fiets wilde stelen wel gek zijn. Maar bij een McDonalds in een voorstad van Lissabon, zet ik hem op slot vóór de deur en neem ik die tas met waardevolle spullen ook mee naar binnen. Al is het maar voor vijf minuten.

Portugezen stelen niet, vertelde Marjolein en Ralf me. Als er wordt gestolen, dan is het door een buitenlander. En dat is ook wat ik om me heen zie. Fietsen worden hier niet op slot gezet. Zelfs niet als de eigenaar voor langere tijd de supermarkt in gaat. Ik voel me bijna een beetje stom als ik een zwaar slot door mijn achterwiel steek en ook nog maar even een minislotje door mijn voorwiel. Van tevoren heb ik me zo druk gemaakt over het mogelijk verliezen van mijn waardevolle spullen. Maar het lijkt wel of ze daar hier minder om geven. Bijzonder.

Ondertussen verloor ik mijn Mio, omdat ik hem waarschijnlijk – nadat ik hem eraf had gehaald toen ik even naar de wc ging – niet goed genoeg terug heb gezet in de houder. (Hij viel er als eens eerder zomaar uit, maar toen zoefde ik niet naar beneden door Lissabon). Toen ik erachter kwam dat ik hem miste, was het natuurlijk al te laat… ‘Had ik maar iemand die op mijn fiets kon letten, zodat ik hem niet uit de houder had hoeven halen’, ging er toen natuurlijk door me heen. Maar ach, dan had het nog kunnen gebeuren….

2. Je moet echt álles alleen doen

Er is niemand die met je mee kan denken. Of ja, wel van een afstandje. Maar dat is anders dan wanneer je je zelf in een situatie bevindt. Een ander die deze reis niet maakt, de route niet kent, en dit land niet heeft ervaren, kan je nooit 100% juist adviseren. En hoewel ik er over het algemeen prima zelf uit kom – ook daar word je weer sterker van – is het soms wel fijn om even met iemand te sparren. Ga ik door op deze route, of neem ik een nieuwe weg? Ga ik nu al lunchen, of zal ik nog even door fietsen? Zal ik dit hostel nemen, of kan ik beter voor een andere plek gaan? Het zijn maar kleine dingen, en het lukt je zelf ook echt wel om die keuzes te maken, maar ik mis het sparren met iemand over die kleine dingen wel.

Daarnaast zijn er de meer technische dingen, zoals het plaatsen van de kaart van Portugal op je Mio (vooraf wel hulp bij gevraagd, maar dat bleek pas toen ik hier alleen was niet goed te zijn gegaan), het oppompen van je band (de eerste keer wilde er gewoon geen lucht in), en dat gedoe met mijn schijfremmen (zie ook Instagram). Dat zijn voor mij wel echt de dingen waarbij het echt heel fijn is als er iemand bij je is die je kan helpen. Maar then again, als het je dan toch zelf lukt, groei je er wel van.

3. Niemand om je belevenissen mee te delen

Oh kijk, een ooievaar die met gespreide vleugels boven het wegdek vliegt. Aaaah, een hagedisje. Kijk die man nu glunderen als ik wijs naar het bord naast de weg ‘Velocidade Controlada’, terwijl ik als een slak omhoog kruip met mijn fiets. En dat water, het is zooo blauw dat ik er haast van ga huilen zo mooi. Ik kan honderden foto’s maken – of ja, iets minder, want ik moet er wel echt voor afstappen – en ik kan elke dag een prachtig miniblog op Instagram schrijven, het is niet hetzelfde als het in real life delen van al het moois dat ik hier mee maak. Hier merk ik pas hoe belangrijk ik het vind om te delen, en hoeveel ik ervan geniet om mooie verhalen door te geven. Het raakt me dan ook enorm dat er aan de andere kant zoveel mensen zijn die aangeven te genieten van mijn dagelijkse verhaaltjes. Dat maakt deze reis voor mij echt wel extra bijzonder.

(Als je de documentaire van tech journalist Paul Miller bekijkt, die een jaar offline ging, begrijp je misschien wat ik bedoel. Er zijn mensen die vinden dat social media / online niet goed voor je zijn, dat je ook af en toe eens offline zou moeten gaan tijdens je vakantie. (Gelukkig ben ik hier niet voor een vakantie, maar voor werk ;-) – en fiets ik zo’n zes uur per dag offline). Ik denk dat deze mensen het middel verwarren met het doel.

Als marketeer vergelijk ik het met bedrijven die roepen ‘We moeten op Facebook’. En er vervolgens niet bereiken wat ze willen bereiken. Je kunt online zijn vergelijken met werk, bijvoorbeeld om je mail te checken. En als je je werk dan vervelend vindt, of stress krijgt van je mail, dan kom je daardoor inderdaad niet van tot rust. Je kunt social media zien als een bron van ‘vergelijken’, laten zien hoe goed je het hebt, hoe mooi je leven is, en de druk daarmee bij anderen verhogen. Voor mij is het schrijven van blogs en posts een uitlaatklep. Ik laat hierin niet alleen de mooie kanten zien, en ik zoek hierin verbinding met andere mensen. Dit is ook mijn werk, maar zo voelt het niet, omdat het zo bijzonder is. Het is dus maar welke betekenis je zelf geeft aan online zijn. Paul Miller voelde zich zelfs eenzaam aan het eind van zijn experiment. Vroeger vond je je gelijkgestemden makkelijker in je directe omgeving – iedereen ging naar dezelfde kerk, las dezelfde krant, keek naar dezelfde omroep, verzuiling noemen we dat en daardoor hebben we nu nog een KRO, NCRV, etc. Nu vind je – of in ieder geval ik – ze online. Vorige week ging ik op bezoek bij Marjolein en Ralf en de komende nacht overnacht ik bij Marije van Passeite. Allemaal mensen die dezelfde droom hadden als ik, en hem waar hebben gemaakt. En allemaal mensen die ik niet had ontmoet zonder internet. Voor mij verrijkt internet dus echt mijn leven, ook als ik op reis ben).

Hoofdfoto: Daphne van Leuken Fotografie