Jeannette’s fietsreis: onverwacht terug naar huis…

Dat alleen met je fiets op reis gaan niet zomaar iets is, weet ik inmiddels uit eigen ervaring. Begin dit jaar reisde ik in vijf weken van het zuiden van Portugal naar het noorden van Spanje. Toen ik onverwachts alleen moest gaan, dacht ik ‘dat doen we wel even’. Ik deed het, maar de impact op mijn leven was groter dan verwacht. Zo groot dat ik er nu nog niet aan toe ben gekomen dit echt goed te beschrijven in een blog… Een paar weken geleden stapte Jeannette ook alleen op de fiets, vanuit Barcelona. Ook haar verging het totaal anders dan verwacht. Ze moest zelfs de dappere keuze maken om de reis af te breken. Vandaag vertelt ze over haar ervaringen tijdens haar fietsreis:

Fietsen Frankrijk“De reis waar ik zo enthousiast aan begon, heb ik helaas moeten afbreken. Zoals ik in mijn vorige verslag al aan gaf heb ik tijdens mijn eerste dag fietsen onwijs veel kramp gehad. Na 2 rustdagen leek dit weer onder controle te zijn, maar helaas was dit van korte duur. Ik heb de dagen na mijn laatste verslag weer regelmatig flinke krampaanvallen gehad. En dan heb ik het over kramp in al mijn spieren van mijn tenen naar mijn kuiten, bovenbenen, buik, rug, armen, handen, kaken en wat je nog maar meer kan bedenken. Ook zag ik op een gegeven moment blauwe plekken op mijn lijf. Nu waren die op mijn schenen nog wel te verklaren maar die op mijn buik, rug en bovenarmen waren echt niet ontstaan door stoten of vallen. Ik maakte me daar zorgen over maar kon me niet bedenken waardoor deze waren ontstaan. Daarnaast kreeg ik last van mijn rechter kuit, een gespannen en drukkend gevoel. Al met al niet de lichamelijke conditie die je wil hebben tijdens zo’n fietstocht’.

FietsreisOp een gegeven moment zat ik er eigenlijk wel een beetje doorheen en appte ik naar mijn vriendinnetjes voor wat morele support. Het was vroeg in de ochtend en ik kon wel wat opbeurende woorden gebruiken. Ik twijfelde namelijk heel erg of ik wel door moest gaan met fietsen. Mijn vriendinnetje Sylvia reageerde gelijk en ik heb met haar even kunnen sparren over mijn mogelijkheden. Vesper die op vakantie was in Frankrijk, reageerde na een uurtje en vroeg me waar ik eigenlijk precies zat en welke kant ik op zou gaan. Het bleek dat we niet zo heel ver bij elkaar vandaan zaten, en al snel kwam de uitnodiging om een paar dagen bij haar te komen om even bij te tanken bij haar op de camping. Het plan was dus snel gemaakt: ik zou die dag richting Ruoms fietsen en zij zou me dan daar de dag erna ophalen met de auto. Wat is het dan toch fijn om vriendinnetjes te hebben!

CampingOp de camping was het heerlijk even bijkomen en in de vakantiemodes komen. Uitslapen, beetje zwemmen, met de voetjes in de rivier zitten, borreltje drinken, lekker eten. Kortom, echt genieten dus. Maar ik kan ook met haar praten over wat ik nu verder moest doen. Wat doet je lijf, hoe voel je je en wat kan je nog. Eigenlijk werd het al snel duidelijk dat het lichamelijk een wijs besluit zou zijn om te stoppen, maar mijn hoofd wilde daar nog echt niet aan denken. Het werden een paar lastige dagen, met telefoontjes naar huis, hier en daar een flinke vloekbui en verschillende jankbuien. Ik deed nog een poging om mijn lijf in een betere conditie te krijgen door een uitgebreide massage maar dat leverde eigenlijk nog meer bewijs op dat mijn lichaam het niet trok. De druk in mijn kuit werd steeds erger en deed mij erg denken aan de pijn die mijn vader beschreef toen hij een trombosebeen had. Uiteindelijk heb ik mijn hoofd maar gebogen en uitgesproken dat ik naar huis zou gaan.

Fiets autoSamen bekeken we de mogelijkheden om terug te gaan naar Nederland. De goedkoopste en eenvoudigste manier was met de Flixbus, alleen kon mijn fiets dan niet mee. De man van Vesper kwam met de oplossing om een fietsdrager te kopen en dat zij dan mijn fiets mee zouden nemen terug naar Nederland. Het plan was gemaakt, het ticket voor de bus betaalt en dus ben ik in Valence in de bus gestapt.

De afgelopen week ben ik bij de vervangende huisarts geweest. Ik heb bloed laten prikken maar helaas was er nog geen duidelijkheid over de oorzaak van de verschillende klachten. Wel is duidelijk geworden dat ik geen trombose in mijn kuit heb, dus daar ben ik wel heel blij mee. Ik heb nu het advies gekregen om te wachten tot mijn eigen huisarts terug is van vakantie om met hem verder te kijken naar wat is er aan de hand. Kramp heb ik af en toe nog en mijn kuit voelt nog niet echt lekker, maar het is niet meer zo gespannen en gevoelig als dat hij was en de blauwe plekken zijn inmiddels verdwenen.

Mijn lijf geeft aan dat het de juiste beslissing is geweest maar het hoofd heeft daar nu na een week nog steeds veel moeite mee. Ik had er zoveel zin in om deze tocht te fietsen en ik heb zo genoten van de routes die ik heb gefietst. Ik vond het zo kicken om over de Pyreneeën te fietsen en ik had zo graag nog heel wat kilometers door gefietst. Maar helaas is het anders gelopen als dat ik gehoopt had…”

Na twee weken niet fietsen, heeft Jeannette het afgelopen weekend de draad voorzichtig weer opgepakt. Ze kan het niet laten en heeft stiekem alweer plannen gemaakt voor wat leuke uitdagingen voor volgend jaar. De zin om te fietsen is ze gelukkig niet kwijtgeraakt na deze ervaring. De komende maanden zal ze haar lijf eens goed na laten kijken, zodat ze volgend jaar zeker weer met plezier zal fietsen. De komende jaren gaat ze zelfs toch maar weer flink dagen sparen, zodat ze nog eens een break van een aantal maanden kan nemen om de tocht nog eens af te maken. Ik kan alleen maar zeggen dat ik trots ben op Jeannette dat ze avontuur aan is gegaan en ik ben dankbaar dat ze dit met ons wilde delen via Chickfietst, zelfs als het niet zo gelopen is als verwacht. Hopelijk mogen we nog vele kilometers samen maken met Team Chickfietst!