Oeps… Ik deed een ‘Dumoulin’ tijdens de Fietselfstedentocht

Afgelopen maandag fietste ik voor de tweede keer de Fietselfstedentocht. Kort daarvoor schreef ik een blog met voedingstips voor zo’n lange tocht. Het was immers niet de eerste keer dat ik deze uitdaging aan ging, en tijdens Tour for Life en Giro di Kika leerde ik ook al het één en ander over hoe je ervoor kunt zorgen dat je ‘gevoed’ blijft. Toch maakte ik een cruciale fout, waardoor ik net als Tom Dumoulin met flinke kramp op de fiets zat…

Ok, gelukkig belandde ik niet met mijn wielerbroek tussen mijn enkels in het gras. Maar na een paar wraps tijdens de laatste stop voor de eerste lus naar Bolsward zat ik ineens niet meer zo lekker. Het begon met een wat gespannen onderbuik, die er uiteindelijk ook voor zorgde dat mijn onderrug – mijn zwakke plek – pijn ging doen. Eerst dacht ik dan ook dat het juist door die onderrug kwam en besloot ik bij de volgende stop wat pijnstillers te nemen. Één van mijn fietsmaatjes had ook last van haar maag – het omgekeerde probleem bleek later – en wilde ik Bolsward naar het toilet. Misschien moest ik dat ook maar doen dan…

Toen ik voor de stempelpost in Bolsward van de fiets stapte, begon ik langzaam door te krijgen dat het echt wel eens mijn buik zou kunnen zijn. Er begon van alles te rommelen en de rugpijn zakte spontaan weer weg. Gelukkig voor mijn medemens in de rij hield ik het nog beschaafd tot aan het toilet bij een restaurantje net ná de stempelpost. Daar aangekomen liet ik mijn fietsmaatje voor. Zij was zich inmiddels flink beroerd gaan voelen en ik wist daarentegen nog niet goed wat ik ervan moest denken. Maar terwijl ik voor het toilet stond te wachten ontsnapte er tot twee keer toe al een ‘luchtbel’. Heel gênant, maar gelukkig was er niemand in de buurt. Eenmaal op het toilet bleek het euvel inderdaad een Dumoulin te zijn. En nog een flinke berg lucht….

En terwijl ik daar zo zat, begon het kwartje ineens te vallen. Tijdens Tour for Life en Giro di Kika ontstonden er op het toilet altijd hele orkesten van toiletterende deelnemers. Ik wist dus al wel dat veel koolhydraten in je buik voor luchtkanonnen konden zorgen. Maar nu hadden we het maar over een halve dag fietsen. Ik had weliswaar al wat reepjes op, maar dat kon het niet zijn… Toen dacht ik ineens aan mijn wraps. Één van de dingen die ik leerde tijdens de twee eerder genoemde meerdaagse tochten is het afwisselen van zoet en zout om te blijven eten. Als je dan ook nog zorgt dat je wat je eet echt lekker vindt, dan eet je nooit te weinig. In mijn geval zijn dat dus wraps met hartig beleg. Tijdens de Elfstedentocht van 2016 was dit me erg goed bevallen, dus ik besloot dit de afgelopen editie te herhalen. Alleen koos ik dit keer in plaats van de standaard ‘witte’ wraps voor volkoren wraps…

Ik was zo blij dat ik eindelijk volkoren wraps gevonden had (bij Jumbo), dat ik niet goed na had gedacht over de consquenties. In volkoren wraps zitten namelijk aanzienlijk meer vezels dan in witte wraps. Vezels zijn hartstikke goed voor je en 90% van de Nederlanders eet er te weinig van. Maar voor wielrenners zijn ze niet altijd handig. Tijdens een langdurige inspanning – als je al op de fiets zit dus – kun je beter zorgen voor koolhydraten die sneller worden opgenomen, d.w.z. minder vezelrijke voeding. Iets wat ik allang wist, en eerder had toegepast. Met alle dingen die voor de Elfstedentocht moest regelen, vergat ik echter heel even wat beter na te denken over wat ik in mijn boodschappenmandje stopte. Met alle gevolgen van dien… Maar ach, zelfs Tom Dumoulin soms vergeet om zijn eten perfect te timen. En na dat toiletbezoek was alles weer helemaal in orde!

PS Ik vergat vorig jaar ook al eens mijn helm op te doen bij een woon-werk-ritje. Een paar weken daarna vergat Tom zijn helm ook tijdens een training. Ik ben soms misschien een beetje dom dus, maar ik bevind me in goed gezelschap ;-)

Fietselfstedentocht