Oké, ik weet het. Het is vreselijk cliché, maar ik begin dit jaar met een blog over afvallen. Ik ben namelijk al heel lang een kilootje of 10 te zwaar, maar ik ging er maar niet mee aan de slag. En nee, je valt niet vanzelf af, ook al fiets je vrij regelmatig. Sterker nog, ik werd te zwaar toen ik dagelijks minimaal een uur fietste. Maar dit jaar gaat het gebeuren! Ik ben het zo zat én ik heb meer dan één goede reden om ervoor te gaan. En hoewel ik het spannend vind om me zo kwetsbaar op te stellen – en gewoon geen zin heb in de ‘hulp’ van Jan en Alleman die iets van voeding weet of denkt te weten (of er echt iets van weet) – heb ik besloten om dit toch te delen via mijn blog. Ik ben zeker niet de enige fietschick met een paar kilootjes teveel en samen zijn we sterk!
 

Van veel fietsen val je niet vanzelf af

 
‘Maar jij fietst toch zoveel?’ Als ik al eens vertel dat ik worstel met mijn gewicht, is dat zo ongeveer steevast de eerste reactie. Allereerst besef ik me dat ik in de ogen van iemand die nooit fietst misschien heel veel fiets. Als ik naar het aantal kilometers kijk dat ik in 2018 fietste, dan weet ik echter zelf dat het wel meevalt. Zeker als je het vergelijkt met de hoeveelheid die ik eet. En daar zit het hem dan ook in bij mij. Dat eten 😉

In het jaar dat ik de eerste 5 à 6 kilo aankwam, at ik op werk bijna dagelijks tosti’s of brood met van die verrukkelijk kip samba salade. Want dat deed bijna iedereen. Dan was er nog die gezamenlijke snoeppot op mijn afdeling, die wekelijks werd bijgevuld en waarvoor ik de inkoop deed. (En dus precies kon kopen wat ik lekker vond, en dat is zooo gevaarlijk). En oh ja, ik zat die winter ook nog eens niet bepaald lekker in mijn vel en woonde om de hoek van de Albert Heijn, a.k.a. de Tony Chocolonely winkel. Need I say more… Dat ik in die winter aan kwam, verbaasde me ook niets.

En daarna… daarna kwam ik niet eens zoveel aan in kilo’s. Na mijn reis door Portugal ging ik echter minder kilometers maken en paste het opvouwbare jasje op de foto bij dit blog ‘zomaar’ ineens niet meer. Ik werd me toen pas echt bewust van het verschil tussen kilo’s en centimeters. De eerste keer dat ik niet meer in maatje 38 of 40 paste, baalde ik enorm. Maar ik deed niets. Of niet genoeg. Gelukkig at ik al wel weer een stuk gezonder tijdens de kantoorlunch. Regelmatig werd ik raar aangekeken op mijn salades en soepjes. Waarom at ik geen brood? Nou… als ik brood eet tijdens mijn lunch, dan weet ik dat ik binnen de kortste keren weer teveel ga eten. Ik vind een simpele boterham maar saai, en als ik wel een feestje van die boterham maak is hij al gauw te vet. Met die salades en soepjes kwam ik niet meer aan, maar ik blijf wel een Bourgondiër. Ik nam nog steeds net iets te makkelijk een wijntje én wat hapjes in het weekend. En op een kantoordag met amper extra beweging schepte ik ‘s avonds rustig twee keer op. Gewoon omdat het zo lekker was. En ja, dan val je niet af.
 

Schaamte…

 
Ik was me dus al een tijdje bewust van mijn gewicht. Maar ik vertelde niemand dat ik er zo van baalde. Ik schaamde me ook voor mijn gewicht, zelfs voor Kelian. Ik durfde niet te vertellen dat ik over de 70 kilo was gegaan. Sterker nog, de weegschaal stond regelmatig op 75 kilo. Net zo zwaar als Kelian dus. Ik vind het nu zelfs nog moeilijk om dit op te schrijven, ook weer omdat ik me besef dat dit voor heel veel mensen niets voorstelt omdat zij nog een stuk zwaarder zijn. (Maar meestal ook wat langer dan 1.63 😉 ). Gewicht en afvallen is nu eenmaal een onderwerp dat veel emoties oproept bij anderen, en dat terwijl degene die teveel weegt zelf al genoeg moeite heeft met zijn of haar eigen emoties over dat gewicht. Maar het delen van mijn eigen gewicht met anderen zorgt ook voor een stok achter de deur. Ik kán nu niet meer even een paar weken mijn best doen en dan weer terugvallen. Daarnaast hoop ik dat ik met mijn blogs kan zorgen voor verbinding en openheid (en niet voor afstand en betweterigheid). En die openheid begint bij mijzelf.
 

Waarom nu dan wel afvallen?

 
En toch, ben ik wel blij met mijn lijf! Ik besef me dat mijn billen nooit in maatje 34 zullen passen. (Zie ook mijn blog ‘Ik ben niet dik. Ik heb gewoon brede botten’). Het is mijn bouw om wat ronder te zijn (en nadat ik begin dit jaar een mirena spiraaltje liet plaatsen werd ik hier en daar nog wat ronder – I love it!). Ik wil me dan ook niet teveel vasthouden aan de Body Mass Index (BMI), maar het gewicht waar ik me het prettigst bij voel ligt wel net 3 kilootjes onder de ‘gezonde bovengrens’ van 25 BMI punten. Ik ben tijdens mijn studie ook heel even nog zes kilo lichter geweest, maar als ik die foto’s nu terug zie vind ik mezelf niet mooi. Mijn streefgewicht is nu dan ook 63 kilo. En dat is toch zeker 10 kilo lichter dan ik op dit moment weeg.

Die 10 kilo gaat mij zeker helpen als ik in april met Kelian door Portugal ga fietsen met bepakking. Ik vind het een fijne gedachte als ik hem enigszins bij kan houden, want daar wordt onze vakantie vast een stuk gezelliger van ;-). Dat is dan ook mijn eerste belangrijke doel, al besef ik me dat ik binnen drie maanden geen 10 kilo kwijt zal raken. Als ik dat jasje in april weer dicht kan krijgen, dan ben ik al heel tevreden. Daarnaast begin ik naast mijn baan volgende maand aan een zware tweejarige opleiding tot leerkracht in het basisonderwijs. Ik wil deze periode graag energiek doorkomen en hoewel je daar niet per se voor af hoeft te vallen, helpt het zoveel mogelijk vermijden van junk food daar vast bij. En last but not least wil ik over een jaartje of twee voor het eerst mama worden, en een gezond, fit en sterk lijf is dan zeker fijn.

En jij, kies jij in 2019 ook (eindelijk) voor een gezond gewicht? Ik zou het leuk vinden als je het met me deelt, maar ik begrijp ook dat dat best heel spannend kan zijn. Ik hoor graag van je.

XXX Kim