Zo, het hoge woord is eruit: ik ga de weg naar Santiago de Compostella in mijn eentje afleggen. Slik. Ik ga nu niet alleen voor het eerst op fietsreis, maar ik ga het dus ook nog (zo goed als) helemaal alleen doen. Ik zweef nu nog een beetje tussen de ‘Let’s do this’ en de paniekmodus, maar heel lang heb ik niet om daar bij stil te staan. Ik vertrek over iets meer dan twee maanden en heb nog een hell of a lot te regelen!

Alleen op reis

Eindelijk samen op reis door de landen waar we over een paar jaar misschien wel gaan wonen. Dat was het plan toen Kelian aan zijn afstudeerstage begon. Na jaren buffelen was het nu even tijd voor onszelf! We zouden even geen huis meer hebben, wat het ook financieel gezien makkelijker maakte om te reizen. Alleen kreeg vriendlief toen alleen een supervette baan aangeboden… direct na het eind van zijn stage. Natuurlijk wilde hij me niet teleurstellen, maar uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: als ik wilde gaan, dan moest ik dat alleen doen. Niet helemaal wat ik hoopte, maar blijkbaar hoort dat ook bij de weg naar Santiago de Compostella. Maar ik moest en zou gaan!

Al jaren heb ik me steeds tegen laten houden bij het volgen van mijn dromen. Door omstandigheden, door anderen die heel raar keken als ik vertelde wat ik wilde en dachten dat het niet kon, of door een andere reden die achteraf altijd onbelangrijk leek. Het lijkt dan ook een klein stap om alleen te gaan, maar het voelt wel als iets groots. ‘Gewoon’ gaan, in vertrouwen. Loslaten dat ik in die vijf maanden die ik in totaal wil gaan reizen naast mijn freelance klussen en webshop geen baan heb en dus niet 100% zeker weet of ik wel genoeg geld zal blijven hebben. (No worries: ik zorg dat ik altijd wel voldoende geld achter de hand zal hebben om in de eerste de beste grote plaats het vliegtuig naar huis te nemen. En gelukkig heb ik daar dan wel een hele lieve vriend die op me wacht). En vooral ook loslaten dat ik het ondanks mijn geloof in dit plan ook echt doodeng vind dat ik nu niemand heb om mijn handje vast te houden tijdens de eerste stappen – ehh trappen op de fiets.

Lekker alles zelf bepalen

Het heeft ook zo zijn voordelen om alleen op reis te gaan. Ik kan nu namelijk he-le-maal zelf bepalen welke route ik neem en hoelang ik daarover doe. Heel lang kon ik niet kiezen tussen de Camino Portugues – de route naar Santiago de Compostella vanuit Portugal – en de Camino Frances – en dan met name het stuk langs de Noord-Spaanse kust. Nou, ik ga ze nu gewoon allebei fietsen! En omdat ik geen zin heb om door Frankrijk terug naar huis te fietsen, ga ik van Bilbao met de trein naar Madrid. Vanaf daar fiets ik nog een stukje naar Valencia, de enige grote stad langs de Spaanse kust waar ik nog niet ben geweest. Die route heb ik ook uitgetekend op twee (gratis) routekaarten van de ANWB, die ik op een groot prikbord heb geprikt. Elke keer als ik daar naar kijk – en dat is nogal vaak want dat bord staat op mijn werktafel – krijg ik er zo zo zo ontzettend veel zin in! (Zie Instagram voor een foto hiervan).

Meefietsen?

Zoals het er nu naar uitziet, fietst Kelian het laatste stuk van Madrid naar Valencia met me mee. Gelukkig maar, want ik zie er nu alweer tegenop om die fiets en al die spullen weer ingepakt en al in het vliegtuig te krijgen… De rest van de route fiets ik dus (nog) alleen. En hoewel ik dat op zich niet erg vind, zou ik het natuurlijk ook super vinden om deze reis niet alleen via mijn blog te delen maar ook in het echt. Ik start op 12 april in Faro – waar ik misschien nog wel even wil blijven hangen – en ga dan via Lissabon en Porto naar Santiago de Compostella. Voldoende grote luchthavens dus om halverwege aan te haken.

Naast reisgenoten ben ik ook op zoek naar Nederlanders die langs de route wonen. Zoals je wellicht in één van de eerste blogs hebt gelezen, is het plan voor deze reis ontstaan omdat ik uiteindelijk in Spanje of Portugal zou willen wonen. Ik ben dan ook erg benieuwd naar de verhalen van de Nederlanders die er al wonen. Ken (of ben) jij iemand die op mijn route woont, en denk je dat diegene het leuk vindt om zijn of haar verhaal met te delen voor een blog, neem dan contact met me op via kim@chickfietst.nl! (Hetzelfde geldt overigens als je mee wil fietsen).