Daar zit ik dan in mijn fietskleding in een lobby van een hotelletje dat er niet allen Indisch uitziet maar ook zo ruikt. Voor iets meer dan 35 euro hadden we hier een eigen kamer met tweepersoonsbed, tv (want: Parijs-Roubaix) en een minidouche. Voor deze nacht had ik bewust geen hostel gekozen, zodat we bij vertrek geen andere mensen wakker zouden maken. De Aziatische dame die vannacht luid pratend met haar ‘kleppertjes’ – je weet wel, van die plastic sandaaltjes die alleen zij kunnen dragen – de trap op en af denderde, dacht daar anders over. Het vrachtwagentje dat elk uur door de straat denderde, doet me denken aan het Portugese wegdek waar ik zo overheen moet. Blijkbaar zit er voor het hotelletje ergens een gat in de weg. Tot slot blijkt het bed dat bij aankomst nog zo heerlijk leek te zijn voorzien van een dik winterdekbed – en op het moment dat je je dat beseft ben je natuurlijk al half in slaap – en een hoeslaken dat er na twee keer draaien af ligt. Enfin, de wekker van 05.00 uur haalde ik vanochtend niet eens.

Daar zit ik dan in mijn fietskleding in de lobby van een hotelletje. Ik luister naar het geslurp van de – uiteraard Indische – receptionist. Zou het koffie zijn? Mijn ogen zijn zwaar en ik voel mijn rug. Is dit dan dé dag waarop dit avontuur begint? Ik had me wel iets beter willen voelen… De enige nachten dat ik deze week goed sliep waren de eerste nacht en de nacht in de tuin van Mayke (zie Instagram). De eerste nacht was overigens ook niet 100% stil. (Lees: dronken overjarige Engelsen). Ik zou toch eens iets moeten doen met die oordoppen die in mijn toilettas zitten. Zelfs het eindeloze gesjouw achter Kelian en zijn backpack aan de afgelopen dagen, maakte me niet moe genoeg. Zijn geleende matje bleek zo groot, dat ik met mijn matje nog maar een derde van de tent overhield. De afgelopen dagen vervloekte ik zijn matje, zijn backpack en zijn gebrek aan fiets regelmatig. En nu is hij weg. Nog voor het einde van de ochtend landt hij weer in Nederland.

En dus zit ik hier in mijn uppie in mijn fietskleding te wachten in de lobby van het hotelletje waar we de (voorlopig) laatste nacht samen doorbrachten. Het is 06.38, over minder dan een half uur komt de zon op. En dan gaat mijn avontuur echt beginnen. Ik ben te moe om het me te beseffen. Het verwachte euforische gevoel blijft uit. Maar gelukkig werk ik op koffie en zonne-energie en dat is hier volop te verkrijgen. Alleen niet in dit hotelletje.

Faro fietsenDoor een ontwakend Faro maak ik mijn eerste meters. Het is fris, maar aan de horizon wint die grote gele bal snel aan kracht. Bye bye Faro, bye bye Kelian. Dit wordt een mooie reis, ook zonder jou. Maar ik ga je wel missen! Tot over een paar weken.

XXX