Voor mijn fietsreis door Portugal wilde ik op alles voorbereid zijn. En daarom nam ik naast mijn oude Garmin ook een Mio mee, de nieuwe Cyclo 505. Met mijn Garmin had ik namelijk nog wel eens ruzie, terwijl ik op de Mio vanaf de eerste dag de weg wist. Blijkbaar was het maar goed ook dat maar liefst twee fietsnavigatiesystemen mee had genomen, want halverwege de reis ging het vreselijk mis…

Mio vs. Garmin

Natuurlijk had ik de Mio voor vertrek wel eerst even geprobeerd. Als ik het dan helemaal niets vond, dan kon ‘ie nog terug. Nu ben ik van het type dat geen geduld heeft om een handleiding te lezen. Zelfs het bekijken van een filmpje op YouTube is nog teveel moeite. Ik moet zo’n ding gewoon aan kunnen zetten en dan moet hij gewoon gelijk doen wat ik wil dat ‘ie doet. En dat deed ‘ie! Met zes grote knoppen op het startscherm, waren de hoofdfunctie gelijk duidelijk vindbaar. Het hadden er wat mij betreft zelfs maar vier mogen zijn, namelijk Dashboard (voor de basisgegevens tijdens het fietsen, zoals snelheid en afstand), Navigate, Settings en Surprise Me. De laatste functie heb ik overigens maar één keer uitgeprobeerd, want in Portugal liet ik me liever niet verrassen 😉

In vergelijking met mijn Garmin was ik vooral blij met het navigatiescherm van de Mio (en daar heb je zo’n ding toch voor). Het deed me qua lay-out denken aan de oude TomTom schermen voor in de auto. Geen dunne, gekleurde lijn tussen alle andere lijnen zoals op mijn Garmin, maar een duidelijke, dikke groene streep. Het duurde even tot ik het door had, maar ook met de Mio kun je op deze kaart inzoomen, uitzoomen en de kaart wat verschuiven om de route te bekijken.

Een andere handige functie op de Mio vond ik het duidelijk start/stop/pauze tekentje bovenin beeld. Twijfel ik op mijn Garmin nog wel eens of hij wel aan staat (met als gevolg dat je een deel van je prestatie niet hebt vastgelegd), bij de Mio was het bijna altijd gelijk duidelijk of hij aan stond. En vergat ik er toch naar te kijken, dan kreeg ik na een aantal kilometer een reminder. Wel vond ik het irritant dat hij zich bij een stop zo snel helemaal uitschakelde, maar wellicht is dat nog wel anders in te stellen. Op zich is het een goed idee voor het besparen van de batterij, al redde deze het eigenlijk altijd wel de hele dag in Portugal. Ik was vaak toch langer dan zes uur onderweg en de Mio deed het dan nog steeds. Wel duurde het vrij lang om de Mio na afloop weer helemaal op te laden. Waar mijn Garmin vaak maar een paar uurtjes nodig heeft, leek de Mio er wel de hele nacht voor nodig te hebben. Ik had de batterijduur graag nog eens getest tijdens de Elfstedentocht volgende maand, maar helaas gaat dat niet meer lukken…

En toen verloor ik mijn Mio…

Tot aan Lissabon gebruikte ik de Mio elke dag. De Garmin zat ergens diep in mijn tas verstopt, en uiteindelijk bleek hier niet eens de kaart van Portugal op te staan. Op de Mio was deze gelukkig standaard geïnstalleerd. Dagelijks zette ik de route die ik op Strava had gemaakt en gedownload had als GPX file op de Mio (in de map Mio data – Dodge – Tracks – Profile1_Standaard_Racefiets). Wanneer ik van deze route afweek, stuurde de Mio me terug of – als ik ver genoeg afweek – bedacht hij een nieuwe route terug naar de oude route. Iets wat mijn Garmin alleen doet in de navigeerfunctie, maar niet als ik ‘een lijntje volg’.

Enfin, op mijn rustdag in Lissabon besloot ik toch op de fiets te stappen. En omdat elke kilometer natuurlijk vastgelegd moest worden, nam ik mijn Mio mee. Op het filmpje dat ik voor vertrek maakte, zie je dat ik de Mio op mijn stuur heb gemonteerd. Bij aankomst bij het hippe LX Factory, even buiten Lissabon, zette ik mijn fiets met twee sloten vast en maakte ik er een foto van. Mocht er dan iets gebeuren met mijn fiets, dan heb ik in ieder geval bewijs dat ik hem goed heb afgesloten…

Terwijl ik genoot van een heerlijk bordje verse zalm, dacht ik ineens aan mijn Mio. Waar had ik die eigenlijk gelaten? Ik graaide eens in mijn rugzak. Niets. Had ik hem soms per ongeluk op mijn stuur laten zitten? Ik zoomde in op de foto op mijn telefoon. Ook niets. Dan nog maar eens mijn rugzakje verder uitmesten. Huh? Zou ik hem dan na mijn bezoek aan het toilet in mijn hostel hebben laten liggen? Ik was zo zuinig op dat ding, dat ik hem zelfs als ik mijn fiets maar kort verliet met me meenam. Uit het filmpje dat ik kort voor vertrek maakte, bleek dat ik de Mio toch echt op mijn fiets had gemonteerd. Ik was onderweg wel druk met de niet-werkende camera op mijn hoofd. Zou ik het dan niet door hebben gehad dat iemand hem van mijn stuur had gepakt? Of zou ‘ie uit de houder getrild zijn? Als ik dan één minpuntje aan de Mio zou moeten noemen, dan was het wel die houder. Heel erg stevig zat dat ding er nu ook weer niet in. Misschien de volgende keer toch maar een extra goede houder kopen i.p.v. het bijgeleverde dingetje… Ik zocht de route af, maar natuurlijk vond ik de Mio niet meer. Ik baalde in ieder geval flink, ook omdat ik nu vóór vertrek uit Lissabon de volgende ochtend eerst langs het politiebureau zou moeten. Ook hier was niets gevonden. Tot zover mijn fijne, maar korte ontmoeting met de Mio Cyclo 505…

Foto: Daphne van Leuken Fotografie