Sinds ik ook een mountainbike heb, hangt het al als een zwaard boven mijn hoofd: fietsen met (heel veel) anderen. Samen met mijn vriend, broertje of een vriendin gaat het nog wel, dan stop ik gewoon als ik het te eng vind. Maar met anderen…ben ik bang dat ik me opgejaagd voel en dan dingen doe die ik normaal niet zou doen. En een boomwortel met daarachter een steile afgrond is zo verkeerd genomen…

De eerste mountainbike toertocht was al helemaal een dingetje. Ik besloot dat het er deze herfst maar eens van moest komen, zeker nu we weer op de Veluwe wonen. De komende maand had ik de Ladies Only van Last Gear in Eerbeek gepland met Team Chickfietst. Dat zou een relatief laagdrempelige start zijn als eerste tocht (lees: geen jagende haantjes). Maar toen ik deze week over de Stoemperstocht las op de Facebookpagina van FemmeFiets én mijn vriend me diezelfde dag over die tocht stuurde, begon het tocht te kriebelen. Er was lekker weer voorspeld, en het was niet ver rijden… Zou ik het dan toch durven?

Excuses

Natuurlijk zie ik er een halve week tegenop. De steile afdaling met mul zand van de vorige rit doemt in de nacht voor de toertocht steeds bij me op. Met daarbij niet één, maar wel vijf Kelians die naar me stonden te roepen dat ik het verkeerd doe. Bang dat ik niet op tijd op kan staan – excuus nr. 1 – hoef ik dan ook niet te zijn. Nog vóór 6 uur lig ik klaarwakker. Misschien val ik nog in slaap, en word ik te laat wakker. Dan hoef ik niet…

Spanning voor de ‘wedstrijd’

Al heb ik op de racefiets voor hetere vuren gestaan, op de mountainbike vind ik het (nog) maar wat spannend. Het eerste stuk ben ik dan ook wat geprikkeld als mijn vriend me tips wil geven. Laat me maar even. Ik voel de hete adem, ook al fietst er bijna niemand. We zijn bewust wat later vertrokken en fietsen de 35 kilometer. De eerste inhaler zegt ‘Ik kom er aan de linkerkant langs en we zijn met vier’. Wat netjes! Dat geeft vertrouwen. Niet iedereen is onderweg zó netjes, maar dat inhalen valt onwijs mee. Na een kilometer of 10 wachten op klimmetjes, begin ik me te realiseren dat het misschien wel gewoon zo blijft, en ontspan ik een beetje meer.

Mountainbike vrouwenmountainbike tocht

Pannenkoeken!

En dan ineens een stop. Als ik de rij zie, roep ik dat we niet per se hoeven te stoppen. Tot ik zie wáár ze op wachten. PANNENKOEKEN! Geweldig. Wat smaakt dat goed zeg. Met nieuwe energie, vlieg ik daarna weer over de paden. (En besluit mijn Strava upload straks ‘Pannenkoeken Powerrrr’ te noemen). Nu moeten we toch wat klimmen, soms wel meer dan 3%. Maar alles gaat geleidelijk, en de stukken dat we van de route van 50 & 75 kilometer af zijn, is het heerlijk rustig. En dan ineens een ‘drop’. Ik zie hem voor me en zie het slingerende, bemodderde pad in die afdaling… Kramp in mijn hoofd! En als vanzelf knijp ik – veel harder dan ik wil – in de rem. Ik schrik ervan, maar gelukkig gaat het goed. Vriendlief leert gelijk dat hij toch maar niet zo dicht op me moet fietsen 😉

StoemperstochtStoemperstocht Putten

Overmoedig

Het laatste stuk heb ik goed de gang erin. Voor mijn gevoel dan. Ik scheur over de paadjes, gooi mijn fiets door de bochten. Ik g zo snel dat ik een hele groep mannen voor weet te blijven. Althans… het is hier breed genoeg om me in te halen, en dat gebeurde eerder vandaag ook al. Als het echt weer wat breder wordt, rijden ze in een noodgang langs me heen. Juist ja. Mijn vuurdoop heb ik in ieder geval doorstaan, en terwijl ik na afloop geniet van de erwtensoep denk ik: kom maar op met de volgende toertocht!

PS Op 27 november fiets ik mijn volgende toertocht samen met Team Chickfietst: de Ladies Only Mountainbike Toertocht van Last Gear. Ga je mee?

ChickfietstAlpe d'HuZesFietsen in Putten