Het is alweer een week geleden dat ik weer voet op Nederlandse bodem zette. Fysiek ben ik dus alweer eventjes geland, maar mentaal is er een stukje van mij achtergebleven in Portugal. Ik ben er wel, maar toch ook weer niet. De afgelopen week kwam ik maar moeilijk op gang. De afgelopen vijf weken gaf mijn fiets me een dagritme. Onderweg beleefde ik alles zo intens, dat ik even tijd nodig had om het allemaal te verwerken en aan anderen te kunnen vertellen. Vandaag doe ik (eindelijk) een eerste poging om dat wat ik heb meegemaakt op papier te zetten…

Horen, zien, ruiken…

‘Wat kun jij beeldend schrijven!’ – zomaar één van de reacties op de miniblogs die ik tijdens mijn reis dagelijks op mijn Instagram account plaatste. Tijdens mijn fietsreis was het alsof alle registers wagenwijd open gingen. Ik registreerde alles zo intens. Als je in de auto zit krijg je maar de helft mee van een land, maar op de fiets maak je alles mee. Zeker als je je als een slak voortbeweegt op zoveelste helling 😉

Mensen die je onderweg aanmoedigen, eerst in onverstaanbaar Zuid-Portugees (net Arabisch!), daarna in steeds beter verstaanbaar Noord-Portugees. Landschappen die onderweg veranderen. Prachtige kliffen in het zuiden met azuurblauw water, ooievaars boven de weg en Limousin koeien in de weilanden in de Alentejo en olijfbomen rond Coïmbra. Van huizen in allerlei kleuren in het zuiden tot de betegelde huizen rond Aveiro en Porto en de eindeloze kasseienstroken daarboven. De geur van sinaasappelbloesem in de Algarve, de Esteva aan de Costa Vicentina…

Op de fiets kun je dit gewoon niet missen. Helemaal als je alleen fietst en niet afgeleid bent door het geklets van een ander 😉

… en voelen

Het meest bijzondere is echter dat ik tijdens mijn reis weer leerde leven vanuit mijn hart. Een ervaring die zoveel impact maakte, dat ik er nog emotioneel van word als ik er aan denk. Het was bijna alsof ik ‘geleid’ werd door iets onzichtbaars. Of het nu echt zo was, of mijn eigen intuïtie, of misschien wel gewoon de sterke wens om in Portugal te zijn…het was er en ik luisterde ernaar!

Van tevoren had ik globaal een route uitgezet, maar al op de eerste dag week ik daar vanaf. In het eerste hostel vertelde mijn Argentijnse huisgenoot me dat Portimão niet veel aan was, maar dat Lagos magisch was. Ik gooide mijn route om en boekte een hostel in Lagos. Daar aangekomen besloot ik binnen vijf minuten dat ik er nog een nacht zou blijven, ook al was ik nog niet toe aan een rustdag. Mijn gevoel gaf het me in. Bij vertrek uit Lagos reed ik de verkeerde kant op. In plaats van mijn weg langs de kust te vervolgen reed ik de bergen in. Ik had daar niet moeten zijn, maar ik was daar zo op mijn plek. Hier zou ik zeker terugkomen met mijn racefiets. En misschien wel vaker dan één keer ook. En dat terwijl ik van tevoren had gedacht dat ik die toeristische Algarve niets aan zou vinden…

Ook tijdens het vervolg van mijn reis luisterde ik elke keer naar mijn gevoel. Het plan om de pelgrimsroute naar Santarem te volgen vanaf Lissabon, veranderde ik al na de eerste dag op die route. Ik móest terug naar de kust. De volgende dag kwam ik terecht in een prachtig glooiend gebied vol met wijnvelden. Ik denk dat het feit dat ik fietste daarbij hielp. In de auto is het makkelijk om van je koers af te wijken. Hoe steil of ver het ook is, je drukt het gaspedaal in en je auto brengt je er wel. Op de fiets moet je het zelf doen. Wanneer je route dan in lijn is met je gevoel, draaien je benen een stuk makkelijker rond. Hoe steil of ver het ook is…

—————————————————————————————————–

Naar aanleiding van mijn ervaringen op de fiets in Portugal, ontwierp ik dit Limited Edition shirt. Dit shirt is vanaf nu te bestellen via deze link:

Wielrennen Portugal

—————————————————————————————————–

Volle kracht vooruit

Gedurende mijn reis ontwikkelde er zich een plannetje in mijn hoofd. Voor deze reis was ik nog nooit in Portugal geweest, en toch wist ik na de Ik Vertrek aflevering met Joost & Anita dat dit mijn land was. En op de derde dag van mijn reis zat ik al – totaal ongepland – met hen aan tafel te genieten van de kip van Mario. Ok, ik zocht wel bewust anderen op die dezelfde stap hadden genomen, maar aan deze twee hadden we niet gedacht. (Ik wist niet eens meer waar ze woonden). Mijn ontmoetingen met andere Nederlanders zorgden ervoor dat ik een helder beeld voor ogen kreeg van wat we zelf moesten doen om ons droomleven te creëren. Als je dag in, dag uit alleen op de fiets zit heb je voldoende tijd om te plannen verder uit te denken 😉

Na vier weken was het dan ook eigenlijk al genoeg. Ik wilde naar huis, beginnen met de eerste stappen van dit plan, op volle kracht vooruit. En dus ging ik de laatste dagen ietsje sneller dan gepland door Spanje. Dat was mijn land toch niet. En alle indrukken begonnen teveel te worden. Het was genoeg geweest. Wat het plan precies is, dat hoop ik in de komende maanden te mogen onthullen via een nieuw blog. Nog eventjes geduld dus… Maar dat het gaat gebeuren is zeker. De wil is nu zo sterk! En ik hoop dat jullie ook die belevenissen weer met plezier zullen volgen. Het blijft mijn diepste wens om anderen ook te inspireren om hun hart te volgen, op de fiets en ernaast.

 

My friend, I’ll say it clear. I’ll state my case, of which I’m certain. I’ve lived a life that’s full. I’ve traveled each and every highway. But more, much more than this. I did it my way – Frank Sinatra

 

Dit nummer achtervolgde me tijdens mijn reis. Op de reclameborden van Nivea langs de weg (a sua manheira), op mijn Facebookpagina onderweg (hetzelfde bedrijf, want ja, ik ben de 30 gepasseerd en het ging om een reclame over je kinderen… ;-)), in het restaurant in Vila Franca de Xira, toen ik net besloten had mijn route om te gooien, in het hostel in Porto waar een kamergenoot het zong, toen ik uit de metro stapte en een straatmuzikant dit nummer begon te spelen… Heel bijzonder!

Via deze weg wil ik Mayke & GustMarjolein & RalphMarije & Guy en Evaline en Jose nogmaals hartelijk bedanken voor hun gastvrijheid tijdens deze reis!

Foto: Daphne van Leuken Fotografie