Het is alweer een week geleden dat ik alleen vertrok vanuit Faro voor mijn fietstocht naar Santiago de Compostela. Time flies when you’re having fun. Wat heb ik veel indrukken opgedaan in één week. Vandaag ga ik proberen om de hoogtepunten van dit avontuur samen te vatten. Lees je mee?

Ecovia do Literoral

Een groot deel van mijn rit begon met de Ecovia do Literal, een fietsroute die dwars door de Algarve loopt en eindigt bij de Cabo de São Vicente. De dagen voor mijn start in Faro had ik al een paar keer delen van deze Ecovia ontdekt. (Bij Tavira ontdekte ik zelfs de eerste Santiago-pijlen). Deze route bleek amper geasfalteerd te zijn en meer dan eens uit kuilen en keien te bestaan. Vorige week maandag begon ik mijn route ook op de Ecovia do Litoral. Ik heb een groot deel van mijn routes op Wikiloc gevonden. Hier kun je selecteren op soort activiteit (trekking, mountainbike, racefiets, maar bijvoorbeeld ook wandelen) en op niveau. Ik koos voor niveau makkkelijk 😉 De ecovia was over het algemeen dan ook redelijk vlak te noemen, al zorgde de kwaliteit van het wegdek er wel regelmatig voor dat het alsnog pittig was. (Ik moest zelfs een keer een klein stukje met bepakking en al over het strand!). Al op de tweede dag had ik het halverwege wel gezien met deze route en besloot ik de N-wegen te nemen. Je fietst dan vaak wel op de vluchtstrook of zelfs op de weg, maar iedereen gaat netjes met een boog om je heen.

Ecovia do LitoralEcovia do LitoralEcovia do LitoralAlgarve Ecovia

 

Lagos

Mijn route zou me in eerste instantie van Faro naar Albufeira brengen en van daaruit weer naar Portimão. Toen ik dit in het hostel in Albufeira aan mijn Argentijnse kamergenote vertelde, raadde ze me aan naar Lagos te gaan. Hoewel het de rit een stuk langer zou maken, besloot ik het te doen. Best Decision Ever! Ik heb in de hele week geen fijner moment beleefd dan in Lagos, ondanks alle ongelooflijk mooie plekken die ik heb gezien. Het hostel waar ik verbleef, het Boutique Tag Hostel, speelde daar een grote rol in. Ik was nog geen vijf minuten binnen toen ik besloot dat ik er nog een nachtje zou blijven. Ik had toen amper nog iets van de stad gezien, maar er was gewoon ‘iets’. ’s Avonds maakte ik voor het eerst een klein rondje langs de boulevard en terug door de stad. Het uitzicht op de vuurtoren was prachtig en de smalle straten vol restaurantjes zo gezellig. Het was ook de eerste keer dat ik kennis maakte met het fenomeen roommates. Letterlijk, want ze kwamen zich voorstellen en er ontstonden hele gesprekken. Maar het meest bijzondere was misschien wel de eigenaresse, Filipa, die ik pas de volgende ochtend ontmoette. Ze zag dat ik naar Santiago ging fietsen, en vertelde me dat zij mijn paspoort ook mocht stempelen. Uiteindelijk zette ze zelfs de eerste stempel. Op de tweede avond was er de wekelijkse international food night in het hostel. Iedereen maakte een gerecht uit zijn of haar land en Filipa was er met haar man en zoon. Iedereen stelde zich voor en vertelde wat hij of zij gemaakt had. Heel bijzonder. Bij het afscheid kreeg ik drie zoenen van Filipa. Hier kom ik zeker nog eens terug!

Lagos BeachTaghostel LagosBoutique Taghostel LagosLagos

De weg naar Barão de São Jão

En toen reed ik verkeerd. De route die ik van Wikiloc had gedownload, ging van Sagres naar Portimão, in plaats van andersom. Op mijn Mio lukte het niet om de route andersom te volgen en dus pakte ik mijn back-up, de Garmin. De kaart van Portugal hadden we er pas een week van tevoren opgezet, en die bleek dus niet goed geladen. Ik reed voor mijn gevoel de goede kant de stad uit, over een N-weg die niet al te steil omhoog ging. Toen ik een mannetje een boek zag lezen voor zijn zaak vol curiosa fietste ik er in eerste instantie voorbij. Een kilometer later bedacht ik me dat ik het toch wel een erg leuk plaatje vond en ik besloot terug te gaan voor een foto. Dan kon ik gelijk kijken waar ik was en wat eten en drinken, dan viel het ook niet zo op 😉 In plaats van richting het westen, bleek ik richting het zuiden te fietsen! Recht op het binnenland af dus. Een stukje terug liep een weg, die parallel liep aan de weg die ik – een paar kilometer lager – had moeten nemen. Ik besloot die weg te nemen en toen ik daar fietste kreeg ik kriebels in mijn buik. Dit was mijn plek. Het grootste doel van deze reis is het ontdekken van Portugal, omdat ik er uiteindelijk wil gaan wonen. Maar dat ik ‘mijn’ plek zo snel zou vinden, had ik niet verwacht. Het was een rustige weg – later vertelde een Nederlandse die in Portugal woont me dat er veel niet-Portugezen off grid te wonen aan deze weg -, de weg was niet te steil en kwam uit bij een schattig dorpje, en last but not least: de weg was niet te ver van Lagos.

BensafrimBarão de São JãoBarau de Sao JaoBarao de Sao Jao

 

Prachtige kliffen

Het vervolg van mijn reis leidde me langs vele prachtige kliffen. Om te beginnen fietste ik naar de Cabo de São Vicente, één van mijn doelen van deze reis en het punt waarvan men vroeger dacht dat dit het einde van de wereld was. (Uiteindelijk kreeg ik spontaan last van hoogtevrees op die plek. Doodeng met die metersdiepe afgronden aan beide kanten. En die wínd…). De dag erna overnachtte ik na een dag met pittige hoogtemeters en noorderwind bij het strand van Arrifana. Hier rolde er een traan over mijn wang, zo geraakt werd ik door de schoonheid van deze plek. ’s Avonds fietste ik naar nog zo’n prachtig strand bij Monte Clerigo, waar de Nederlandse Marjolein en Ralf wonen. Een bijzondere avond vol gesprekken over emigreren en het leven in Portugal. Nog meer kriebels in mijn buik! De twee dagen erna waren een stuk minder steil – soms zelfs bijna vlak – en saai, op de strandjes na. Ik fietste door het boerenland, de Alentejo, met af en toe een dorpje of stadje, maar vooral heel veel niets. Af en toe genoot ik van een van de vele ooievaars die haar brede vleugels spreidde boven de boomtoppen of rustig op haar nest zat. Voor de eerste twee kliffen op deze dagen – Brejão en Zambujeiro do Mar – moest ik mijn fiets zelfs omhoog duwen. Ik merkte dat het de moeite ‘wel’ waard was, maar dat ik het eigenlijk ook wel geloofde. Bij de afslag naar Cabo de Sardão de volgende dag had ik dan ook eigenlijk geen zin meer om ervoor om te rijden. Het leek echter niet zoveel om – achteraf bleek het toch nog 10 kilometer te zijn – en ik kon altijd stoppen als het me te steil werd. Uiteindelijk was het dé mooiste plek qua kliffen die ik de afgelopen week heb gezien. De kleur van het water was zo blauw, door het water heen zag je nog meer kleine rotsen en op één van de punten van dit klif had een ooievaar haar nest gebouwd. Oh, en er stond ook nog een kek vuurtorentje bij.

Cabo de Sao VicenteCabo de Sao Vicente

Cabo de Sao VicenteCosta VicentinaArrifanaBrejaoZambujeira do MarZambujeiraCabo de SardãoCabo de SardoaZo, dat was het voor nu! Ik heb geprobeerd het kort te houden, maar dat was nog best lastig haha. Wil jij als eerst op de hoogte zijn van mijn belevenissen onderweg? Op Instagram (@Chickfietst) plaats ik elke dag een aantal fotootjes met miniblog.