Een tijdje geleden kwam ik erachter dat ik een scheef bekken heb. De oplossing: werken aan mij core stability! Maar met een inspiratieloze sportschool om de hoek en een to-do-list van heb ik jou daar, kwam het er de laatste tijd niet meer van om regelmatig aan mijn buikspieren te werken. Toch is de winter wel het ideale moment om een (letterlijk) stevige basis te leggen. Nu ben ik meer het type dat dit soort trainingen liever ‘verstopt’ in een andere activiteit. Tijdens de Kek!sperience vertelde fietsvrouw Nynke de Jong dat ze in de winter naar het zwembad ging en zo al zwemmend voor een sterke core zorgde. Misschien moest ik dat ook weer eens proberen…

Genetisch gezien behoor ik tot de familie waterrat. Tijdens mijn eerste levensjaren bracht ik zo ongeveer elke week minimaal één dag door in het water. Pa waterrat plonsde met een lijf dat eerder doet denken aan een walrus aan de ene kant het water in om pas aan de andere boven te komen. Ma waterrat was altijd aan de lijn en er moest dus ook altijd gesport worden, in het water én op de fiets. Hoewel haar tempo wat lager lag hees ook zij zich minimaal één keer per week in haar bloemetjes badpak. Het kon dan ook niet anders dan dat zusje waterrat zich ontpopte tot een ware Ranomi in spee. Bij mij is er genetisch echter iets fout gegaan…

Het begon eigenlijk al toen ik geboren werd. Ik kwam er niet alleen scheef uit maar ook krom. Ik had lekker bij mams tussen haar ribben zitten porren en kwam er vervolgens uit met een kromme voet. Gelukkig hebben de heren dokteren dit redelijk recht weten te breien, maar tijdens het zwemmen heeft deze voet nog wel eens de neiging zijn eigen weg te gaan en alle kant op te schieten. Ook lukt het ondanks talloze pogingen niet om mijn neus af te sluiten. Gevolg: regelmatig lig ik proestend in het water met pijn in mijn voorhoofd omdat het water daar weer eens naartoe is gestegen. Tot slot zie ik inmiddels zonder bril geen hand meer voor de ogen en voel ik me een soort van mol op het moment dat ik het zwembad in stap. En toch ben ik weer gaan zwemmen….

Op een regenachtige dinsdag besluit ik het er weer eens op te wagen. Ik sluit aan in de rij met bejaarden bij de kassa en koop een kaartje. De 25-baden kaart wordt pas aangeschaft als dit echt een succes blijkt. Onderweg naar het kleedhokje gris ik een hangertje mee en duik het hokje in. Oh-ja, die kleedhokjes… Met van die klapdeurtjes die je opent door het bankje omhoog te klappen. Het bankje waar je net je bril, je telefoon en je portemonnee had neer gelegd. En dat ligt nu dus op de grond. Dat begint lekker. Toch nog maar even die bril op..

In het zwembad is het gelijk weer een feest der herkenning. De walrus, het bloemetjes badpak, Ranomi’s, ze zijn er allemaal. De linkerbaan met kletsende ouderen die toevallig ook nog een badpak aan hebben sla ik over. Ik waag het op de baan met vrouwen met badmuts en zwembril. Na een paar banen gaat het gesnorkel van de dame die bij het boven water komen uitblaast me irriteren en het tempo van de overige dames ook. Van fietsen krijg blijkbaar toch ook nog een redelijke zwemconditie. Ik waag het er op en ga voor de snellere baan. Hier vind ik al snel mijn draai. Ik zoek een slachtoffer dat ik net bij kon houden en de rest van het uur blijf ik ‘in zijn wiel’ hangen. Heerlijk!

Die eerste keer weer naar het zwembad is dus goed bevallen. Inmiddels zijn we alweer een paar weken verder. De 25 badenkaart is aangeschaft en ik probeer elke week 1 à 2 keer naar het zwembad te gaan. Met badmuts, zwembril en klemmetje voor mijn neus ben ik bijna onherkenbaar. En misschien is dat maar beter ook 😉