“Is het nu al bijna afgelopen?” Met nog 31 kilometer te gaan bij de stempelpost in Stavoren hadden we het gevoel dat we na de finish nog wel een rondje zouden kunnen fietsen. Na de 235 (zegge wee-honderd-en-vijf-en-dertig-kilometer!) kwamen we nog relatief fris over de eindstreep. Ok, de spierpijn hakte er kort daarna wel heel snel in. Maar wat is die Elfstedentocht toch een heerlijke tocht! Vandaag blik ik nog één keer terug op een prachtige dag met Team Chickfietst.

Voorbereiding

Wanneer je een enorme uitdaging als de Elfstedentocht aangaat met mensen die je relatief slecht kent, dan is dat extra spannend. Zeker wanneer je dat ook nog vanuit je bedrijf doet wil je dat iedereen een fijne dag heeft. Tijdens de eerste editie van de Elfstedentocht met Team Chickfietst ging dat helaas nog niet 100% vlekkeloos. Dit jaar ging er daarom een verplichte clinic in maart aan de tocht vooraf, waarbij we samen 100 kilometer fietsten onder begeleiding van een (professionele) ‘buitenstaander’. We leerden elkaar op die dag iets beter kennen en oefenden met het fietsen in een groep. Met name de teamskills waren tijdens die clinic belangrijk. Wanneer je samen met onbekenden zo’n tocht fietst, is het fijn om te weten dat iedereen zich in wil zetten voor een ander en de tocht niet alleen voor zichzelf fietst. Met drie van de zes meiden fietste ik kort van tevoren nog een lange tocht, maar met de anderen had ik dus echt alleen die 100 kilometer samen gefietst. Spannend dus!

Teamwerk

Gelukkig bleek ik dat ik dit jaar een fantastisch team om me heen had verzameld. We begonnen de tocht met zeven van de acht meiden, omdat één helaas af moest haken i.v.m. een nieuwe baan. De sterkste meiden namen plaats op kop en ik fietste alleen achteraan om te kijken hoe iedereen fietste overzicht te houden. (En dan nog kwamen ze regelmatig naast me fietsen, zodat ik ook kon kletsen).

Al vrij snel bleek het voor één van de meiden net iets te pittig. In eerste instantie ‘waaide’ ze regelmatig weg van de tweede plek en helaas lukte schreeuwen ook niet geweldig goed met zoveel wind. (En ik hoopte dat ze het zelf snel genoeg door zouden hebben, maar helaas raakten ze steeds verder weg). Ik sprintte naar voren om de andere meiden er weer bij te halen en sprak met de dame in kwestie af dat ze echt haar tweede plek zou blijven pakken. Ze gaf aan het niet erg te vinden om alleen verder te gaan, maar natuurlijk vond ik dat wel erg. Iemand alleen achterlaten is nooit leuk, zelfs als diegene er zelf mee komt. We probeerden het nog een stuk, waarbij ik soms met een duwtje zorgde dat ze in het wiel bleef. Maar helaas bleken de verschillen nog te groot, waardoor we bij de volgende stempelpost besloten uit elkaar te gaan. Onze verzorgers zouden extra lang bij het eerstvolgende punt blijven, zodat zij ook haar eten uit de bus kon halen etc. Een moeilijk moment, maar de stralende finishfoto – voor zover je dan nog kunt stralen – van deze fietschick maakte dat ik er nu wel vrede mee heb.

Nog voor Bolsward kreeg één van de andere meiden last van darmklachten. In Bolsward stopten we bij een restaurantje voor een fatsoenlijk toilet, maar helaas hielp dat niet. Na Bolsward gaf deze fietschick al gauw aan ook alleen verder te willen. Ik twijfelde en baalde. Moesten we dat nu wel willen? Zou het echt niet lukken samen? Gelukkig nam één van de andere meiden het voortouw door haar uit de wind te houden. (En ik zorgde achteraan weer dat ze niet uit het wiel zou waaien). Hierdoor lukte het toch om de weer wat stempelposten samen te halen. Na nog een lang toiletbezoek en een beetje cola bij de bus, stond de dijk op het programma. Hier splitsten we op en hielden twee anderen de dame in kwestie uit de wind, terwijl twee koprijders en ik even een sprintje trokken. Op een gegeven moment hadden we zelfs een groep mannen dat van ons wiel profiteerde. En bij de bus gaf mijn Strava aan dat we bezig waren een QOM te halen. (Ik had de hele dag Strava aan op mijn telefoon met o.a. Beacon, zodat de jongens ons live konden volgen). Zo kwam iedereen op deze dag aan haar trekken. Na de dijk zorgde ik weer dat de dame met buikpijn met ons mee kon komen en zo finishten we toch nog met z’n zessen!

Volgwagen

Na de eerste Elfstedentocht met Team Chickfietst kwam ik erachter dat het wel erg fijn was als er een auto was onderweg. Tijdens deze eerste poging was het de man (en de kinderen) van één van de meiden die af en toe langs de weg stond. Superfijn! Maar tegelijkertijd werd er daardoor misschien wel iets te vaak gestopt. Helemaal toen er ook nog een hele lieve moeder met een hele picknick langs de weg stond. Superlief, maar al die stops waren naast de dertien stempelposten wat teveel.

Dit jaar besloot ik dan ook dit onderdeel iets meer te coördineren. Gelukkig wilde mijn vriend deze taak op zich nemen en bood de vriend van één van de andere meiden aan om met de bus van de fietsenwinkel waar hij werkt te gaan rijden. Van tevoren sprak ik de pauzepunten door met de jongens en daarna overlegde ik dat natuurlijk weer met de meiden. Hoewel er voldoende stempelposten zijn om te eten, kun je net even wat beter ontspannen met zo’n bus. We hoefden geen stress te hebben of we alles wel mee konden nemen, want het paste toch wel. Zo had ik wat extra flesjes cola en een zak drop mee genomen, waar iedereen uiteindelijk heel erg behoefte aan had na zo’n 170 kilometer. En ik kon mijn koeltasje met wraps ook gewoon meenemen!

Oppassen met volkoren producten

Inmiddels is het alweer een dag later en blik ik vanaf de bank terug op deze dag. De beentjes doen toch wel wat zeer 😉 Hoewel dit zeker niet de eerste lange tocht is voor mij, leer ik elke keer weer wat bij. En ook ik maak nog steeds beginnersfouten. Zo had ik dit jaar volkoren wraps in plaats van de ‘witte’ wraps van vorig jaar. Op een gegeven moment kreeg ik een vage spanning in mijn onderbuik. Door deze spanning ging mijn bekken ook pijn doen. Heel vervelend. Ik had niet het gevoel dat ik acuut naar de wc moest, maar ik dacht dat het wel eens op kon luchten. Nou, dat deed het zeker! Ik had mijn lesje wel weer geleerd. Veel te veel vezels… (Lees hier alles over wat voor mij wel werkt qua eten tijdens de Elfstedentocht). En over lesjes gesproken: klein geld voor het toilet is ook heel handig om mee te nemen!

Veilig fietsen

Verder leerde ik de fietsers voor me nog weer meer ‘lezen’. Gezien de vele ongelukken was het echt wel opletten geblazen. Ook vorig jaar vond ik dit het zwaarste onderdeel van de tocht. (Vandaar ook de cola op 170 kilometer – al vroeg één van de meiden die vorig jaar ook mee fietste met van tevoren nog wat ik bedoelde met de term ‘cola powerrr’ op de planning voor de verzorging, haha). Het was continue een afweging tussen uit de wind zitten en ongelukken vermijden. Gelukkig waren er ook veel groepen die op tijd signalen aangaven en hard ho riepen en een handje in de lucht deden in situaties waar er geremd werd. Toch heb ik ook echt mijn ogen uitgekeken wat betreft de veiligheid. Ik zeg niet dat je per se de beste fiets en dure kleding moet hebben om de Elfstedentocht te kunnen volbrengen, maar het is denk ik wel handig als je materiaal op orde is en als je ervaring hebt met het fietsen in een peloton (o.a. rem- en stuurvaardigheden). Al vraag ik me af of dat helpt voor mensen die besluiten om hun jasje midden op de weg uit te doen in plaats van in het gras langs de weg…

Helaas kun je wat dat betreft geen eisen stellen aan de deelnemers van zo’n tocht en moet je dus zelf je verstand blijven gebruiken. Zo zag ik voor Leeuwarden een jongen voor me met zijn helm achterop zijn hoofd – ook niet de enige die dag trouwens, misschien dat een ‘hoe draag ik mijn helm’ campagne vooraf wel een goed idee zou zijn… – , minstens drie afdrukken van zijn kettingblad op zijn been en een te groot (en nieuw) BTWIN shirt. Iets zei me dat deze jongen nog niet zoveel fietservaring had en dus hield ik wat afstand. Net daarna fietste zijn vriend – die er al niet veel anders uit zag – op een rotonde in Leeuwarden tegen de stoeprand en viel hij….

Op naar volgend jaar

Het eerste dat ik vanochtend deed was kijken wanneer de Elfstedentocht volgend jaar is. Na deze tweede editie weet ik het zeker: ik ga voor minimaal vijf keer! (Daarna hoef je niet meer te loten). Natuurlijk zou ik het super vinden om deze uitdaging weer aan te gaan met een groepje Team Chickfietst leden. Lijkt het jou ook wat, stuur dan een mailtje naar kim@chickfietst.nl. Dan kan ik je benaderen als het zover is. Houd er dan wel rekening mee dat er een verplichte clinic is bij deelname met Team Chickfietst. Daarnaast wil ik volgend jaar graag vaker van tevoren samen fietsen, dus dit moet wel in je agenda passen. Tot slot hebben we volgend jaar (nog) geen volgauto, want Kelian heeft de Elfstedenkoorts inmiddels ook te pakken en wil hem graag zelf fietsen. Wil jouw vriend of man graag helpen, dan krijg je uiteraard voorrang om met ons mee te doen 😉