Een nieuwe fiets met nieuwe geometrie, een nieuwe stuurpen en een smaller stuur, spierpijn in mijn schouders van de tweede les Pilates gisteren en uiteindelijk bleek ik ook nog eens ongesteld. De ingrediënten voor een niet-zo-geweldige Amstel Gold Race vandaag.

150 kilometer
Vandaag stond de 150 kilometer op het programma. Een afstand die ik normaal gesproken – ook in Limburg – redelijk fris kan doorstaan. Vandaag liep het anders. Na een PR op de Geulhemmerberg ging het al snel bergafwaarts. Mijn nieuwe fiets bleek iets anders te sturen en daar kwam ik in één van de eerste bochten al achter. Ik vloog de bocht nog net niet uit. Dat was schrikken en de eerste paar afdalingen hield ik dan ook meer in dan normaal. Na een tijdje begon ik mijn fiets beter aan te voelen en groeide het vertrouwen weer.

De eerste pijntjes
Na een kilometer of 70 begonnen mijn schouders te zeuren. Juist ja, die les Pilates. Wie gaat er dan ook een dag voor de Amstel Gold Race voor de tweede keer een les Pilates doen waarbij je spieren oefent die je normaal nooit gebruikt… Eenmaal over de 100 kilometer ging het echt niet meer. Bij elke beklimming leek het alsof het lood in mijn benen zakte. Ik kon wel huilen. Mijn vriend die in eerste instantie zelf tegen de 150 kilometer op zag sleepte me er doorheen. Gelukkig kwam hij met een goed idee: neem een gelletje.

Gelletje
Gelletjes. Smerige warme zoete kleverige bende. Mijn beleid ten aanzien van gelletjes is dan ook: alleen als het echt heel erg zwaar is. In de afgelopen drie jaar heb ik ze dan ook alleen tijdens de Tour for Life hebt gebruikt en tijdens die ene keer dat ik op een snikhete dag met te weinig eten in mijn eentje van Veldhoven naar Den Haag fietste. Vaak neem ik ‘die dingen’ – zoals ik ze vaak liefkozend noem terwijl ik een heel vies gezicht trek – niet eens mee. Gelukkig had mijn vriend ze gisteren ingepakt en heb ik er vanochtend – had ik misschien een voorgevoel – toch eentje in mijn achterzak gestoken. Mijn troef na de Fromberg. Eigenlijk hadden we al besloten dat we de Keutenberg over zouden slaan, maar toen mijn vriend vroeg of ik hem toch wilde doen zei ik ja. Wat zo’n gelletje allemaal niet kan doen.

Keutenberg
Al maanden ontwijk ik de Keutenberg. Telkens als ik pijn heb geleden op heuvels als de Gulpenerberg (14%) of de Eyserbosweg (ook een stuk met 14%) dacht ik ‘bekijk het maar met die 22%’. Vandaag wist ik dat ik er klaar voor was. Toch voelde ik vanochtend al lichte zenuwen toen ik aan de Keutenberg dacht. Niet vanwege die 22%, maar omdat er zoveel andere mensen ook over dat stuk van 22% zouden gaan. Mensen die er misschien nog niet helemaal klaar voor waren. Waar ik al bang voor was gebeurde ook. Het begon al met een opstopping onderaan de Keutenberg. Voor de veiligheid werden er steeds maar een paar mensen door gelaten. Helaas zat ik ‘in de verkeerde waaier’ om maar in wielertermen te blijven spreken. Net toen ik gestart was wilde ik links een paar mannen inhalen. Daar links zat ook een man bij wie het niet lukte om zijn linker pedaal in te klikken. Hij stapte weer af, of beter gezegd: hij viel nog net niet om. Luid vloekend – sorry meneer – moest ik ook afstappen. Op dat moment had ik al zoveel adrenaline opgebouwd door die Keutenberg dat ik niet zo heel erg aardig was tegen deze meneer. Gelukkig kreeg ik ondanks mijn gevloek een zetje van de toeschouwers en vloog ik over het tweede deel van de Keutenberg. Ik ging zelfs zo hard dat het publiek begon te juichen en mijn naam begon te roepen. Dat gaf voldoende energie voor de laatste kilometers. Gebroken maar voldaan kwam ik na 6.15 uur fietstijd over de streep. Ik kan nu alleen nog maar denken ‘nooit meer’, maar ik vermoed dat het Amstel Gold Race virus in de toekomst toch nog wel weer vat op me gaat krijgen 😉

PS Wist je dat de ‘maandelijkse perikelen’ jouw prestaties op de fiets flink kunnen beïnvloeden? Gelukkig heb ik er dankzij mijn pil niet elke maand last van – maar vandaag dus wel. In een interview dat ik een paar maanden geleden voor NTFU Fietsvrouwen hield met Ellen van Dijk, Lizzie Armitstead en Chantal Blaak vertellen zij hoe zij omgaan met maandelijkse perikelen op de fiets. Klik hier om dit interview te lezen!

Bekijk hier mijn rit op Strava.