Zoals jullie misschien wel weten ben ik sinds een maandje de trotse eigenaresse van een mountainbike. Waar mijn racefiets specifiek is aangepast aan de afmetingen van mijn lijf (= bikefit), leek het met voor mijn mountainbike voldoende om de juiste maat fiets te bestellen. Op een mountainbike doe ik toch geen duurtrainingen van een paar uur of toertochten van 200 kilometer. Ik dacht ‘Ik zit minder lang in dezelfde houding en ik zit rechterop, dan krijg ik toch ook veel minder snel last van pijntjes?’. Toen ik een bikefit kreeg aangeboden besloot ik het toch te proberen. In dit blog lees je welke veranderingen er zijn aangebracht en welk verschil dat heeft gemaakt.

De wielrenschool
Bikefit
Om gelijk goed van start te gaan op mijn nieuwe mountainbike, organiseerde ik het afgelopen weekend een clinic voor de leden van Team Chickfietst. Deze clinic werd gegeven door Harmen van de Wielrenschool. Harmen is naast mountainbike instructeur ook opgeleid tot bikefitter en bood me direct een bikefit aan. En zo zat ik afgelopen vrijdag bijna twee uur lang op mijn mountainbike in een Tacx terwijl Harmen mijn fiets tot in de puntjes perfectioneerde. (Onderaan dit blog vind je een speciale actie voor leden van Team Chickfietst die hun racefiets of mountainbike ook willen laten ‘fitten’!)

Zadel
First things first: het zadel. Toen ik mijn mountainbike kocht, was ik verbaasd over het zadel dat daarbij werd geleverd. Het was zo ontzettend smal, dat ik mij afvroeg welke vrouwenbips daar wél op zou passen. Nu ontdekte ik al eerder ‘dat ik niet dik ben, maar brede botten heb’, maar dit was wel extreem smal. Als je weet dat men in fietsenland tot voor kort dacht dat de breedte van een vrouwenzadel gelijk was aan dat van een man – ehhh, hoe ver denk je dat die botten uit elkaar moeten staan om er een kind uit te kunnen laten komen – begrijpt dat het heel bijzonder is dat er sinds kort zadels zijn die breder zijn dan 16 cm.

Hoewel ik het meegeleverde zadel al had vervangen door het carbon Ruby zadel van Specialized dat ik nog had liggen, was ook dit zadel niet breed genoeg (en dit zadel staat nu dus op marktplaats). Ook al zit ik misschien minder lang stil op het zadel van mijn mountainbike, Harmen kwam tot de conclusie dat ik ook op mijn mountainbike een zadel van 17 cm breed nodig had. Na een korte discussie – ‘Harmen, het lijkt wel een oma-zadel!’ – besloot ik dat dit zadel van SQlab toch wel erg lekker zat. Niet te hard, niet te zacht, en vooral: steun onder mijn zitbotjes.

Positie van het zadel
Hierna was het tijd voor de positie van mijn zadel. Harmen zorgde ervoor dat mijn zadel zo hoog stond dat mijn knie in ca. 35 graden was bij een gestrekt been. Daarnaast bepaalde hij met een lazerstraal de optimale positie van mijn knie-as boven de as van mijn trapper. Dit principe was hetzelfde als op mijn racefiets en ook bij de duurtrainingen van The Cycling Academy wordt hier op gehamerd. Overstrekken is namelijk killing voor je knieën! Daarnaast kun je wanneer je knie-as zich boven de as van je trapper bevindt (en dus niet verder naar achter) veel meer kracht overbrengen op je trapper.

Ook keek Harmen naar de positie van mijn schoenplaatjes. Door ze iets verder naar achter te zetten, werd mijn knie beter boven de as van mijn voet, het deel waarmee je kracht zet, gepositioneerd. Overigens stelde Harmen hierna al voor om het blog ‘Prinsessen gezocht’ te noemen, naar de titel die ik kreeg van degene die mijn racefiets had opgemeten. Ik voel namelijk elk miniem verschil in de positi van mijn schoen of stuur en als dat dan niet wordt aangepast krijg ik ook direct irritaties. Ideaal voor een bikefitter, mits het een bikefitter met heel veel geduld is 😉

Stuur
Mountainbike stuur korterAls laatste was mijn stuur aan de beurt. Met een racefiets stuur in de allersmalste maat, was het enorm wennen aan dat brede stuur van mijn mountainbike. De keren dat ik met mijn broertjes mountainbike op pad ging, moest ik gewoon stoppen als er twee bomen dicht langs het pad stonden, omdat ik ze anders met de uiteinden zou raken. Ik vond het toen al niks zo’n breed stuur, maar leerde dat het wel een functie had voor het sturen in de bochten. Maar wanneer was mijn stuur nu té breed? Ik voelde wel een lichte spanning achter mijn schouders bij dit stuur, maar moest ik niet gewoon wennen aan een breder stuur? Harmen plaatste een speciaal apparaat op mijn stuurnok, waardoor hij het stuur en de afstand van het stuur tot mijn lijf makkelijk kon aanpassen. Door te schuiven met de handvaten, liet hij me ervaren hoe het voelde als het stuur iets smaller zou zijn. We schoven wat heen en weer, tot mijn armen de ideale hoek maakten en de spanning achter mijn ellebogen verdween. Hoewel het stuur volgens Harmen nog wel iets smaller kon, besloten we voor het breedst mogelijk te kiezen. Je kunt er immers nog wel wat afhalen, maar je kunt een stuur niet meer langer maken.

Daarnaast merkte ik toen ik de afgelopen week toch een duurtraining deed op mijn mountainbike – ik móest gewoon op mijn nieuwe fiets fietsen, ook al was mijn andere fiets handiger – dat ik last kreeg van mijn polsen. Harmen liet zien dat dit komt doordat je al snel een knik krijgt in je pols als je het stuur van een mountainbike vasthoudt. Door handvatten te nemen met een klein ‘vleugeltje’ aan het einde, ondersteun je je hand en voorkom je dat je pols doorbuigt. Ik merkte direct het verschil! Aan de hand van een ‘maatkaart’ bepaalde Harmen de juiste maat voor de handvaten. Ik zat op de rand van maat M, en dus liet Harmen me zoveel maat S als maat M proberen. Uiteindelijk bleek maat M het fijnst. Bij maat S prikte het ‘vleugeltje’ teveel in mijn handpalm.

Mountainbike stuurTot slot checkte Harmen nog de afstand tot mijn stuur. Hij liet me de verschillen voelen, zonder iets te zeggen. De juiste afstand was gelijk duidelijk. Wanneer het stuur te dichtbij stond, had ik direct het gevoel met mijn neus bovenop het stuur te stuiteren en kon ik mijn armen buigen zoals op mijn racefiets (hoek in dezelfde lijn als mijn lijf in plaats van iets naar buiten). En wanneer het stuur te ver weg stond, kon ik mijn armen niet meer buigen. En dat terwijl dat cruciaal is, bijvoorbeeld bij het klimmen, waar je je door op je stuur te drukken makkelijker naar boven komt.

Het eindresultaat
Tijdens de Team Chickfietst clinic merkte ik direct het verschil. Door de bikefit was ik meer ‘één met mijn fiets’ geworden en dat is wat mij betreft de grootste winst van zo’n fitting. Wanneer het technischer wordt – dé reden om deze 27,5 inch mountainbike te kopen – is de fiets meer wendbaar en heb ik meer controle. Uiteindelijk ben ik dan ook blij dat ik toch een bikefit heb gedaan voor mijn mountainbike. Ik raad elke mountainbiker dan ook aan om een bikefit te doen, ook als je niet zo vaak fietst. (Als je fiets fijner zit, ga je vast ook vaker fietsen).