De afgelopen maanden ging het op persoonlijk vlak een tijdje een stuk minder goed. Op een gegeven moment begon ik dat ook te merken aan mijn lichaam. Ik was vaker ziek en kreeg ineens last van allerlei vage klachten. Hoewel ik in eerste instantie mezelf er toe bleef zetten om te blijven fietsen, omdat fysieke activiteit juist zo goed helpt als je niet zo lekker in je vel zit, lukte dat op een gegeven moment ook niet meer. In die tijd haalde ik veel kracht uit de verhalen van andere fietsende vrouwen in de Fietschicks Community die door omstandigheden ook even niet of minder konden fietsen. Nu ik weer een beetje ‘back on track’ ben – letterlijk en figuurlijk – deel ik de verhalen die mij zo hebben geholpen graag met jullie. Ook omdat we elkaar soms zo opjagen om meer te presteren op de fiets, zonder te weten wat er echt achter zit…

Dorien kreeg last van een acute hernia en moest haar fiets noodgedwongen tien weken in de schuur laten staan. Ze vertelde me:

Ook ik was dat bankhangen meer dan zat. Kan me voorstellen dat er mensen echt depressief van worden. Niks voor mij in ieder geval. Ik mocht een paar weken geleden weer voorzichtig gaan opbouwen. Dat voorzichtig is lastig. Ben wel iemand die af en toe geremd moet worden. Ik wil zo graag. Fietsen eerst op de weg met de mountainbike, maar daarna al snel weer in de bossen. Ik heb wel heel veel conditie ingeleverd in die tien weken. Ik fietste nu achteraan in plaats van vooraan. Ik durf nu bijna niet met een groep te gaan fietsen omdat ik bang ben de zwakste te zijn. Maar…er is altijd wel iemand de minste en dan ben ik dat maar een keer maar ook die komen bij hun doel.

Ik heb nog wel steeds last van een stuk voet waar geen gevoel in zit. Hopelijk komt dat nog goed maar als dat niet zo is dan is dit ook oké. Ik kan weer vooruit en dat is het belangrijkste. Lekker genieten van wat ik nu wel kan in plaats van wat ik niet meer kan. Een acute hernia kan bij iedereen anders zijn. Ik had totale uitval van m’n rechterbeen. Een dode voet op m’n grote tegen na. En een slapend been. Liep met een klapvoet. Dat vond ik zo erg. Schaamde me toen ik weer wat vooruit kon. Ik heb een paar weken in een rolstoel gezeten en ook dat is geen pretje. Mensen kijken echt anders naar jou. Gelukkig is er in de tien weken veel hersteld. Vooral m’n doorzettingsvermogen . Ik ga er nu voor 100% voor omdat het morgen afgelopen kan zijn. Ik kan het allemaal maar vast gehad en gedaan hebben. Dus…gas op die lollie. Haha.

Ook Karin zat een paar weken stil door rugpijn. Hoewel het een stuk korter duurde dan bij Dorien, is het wel erg herkenbaar wat ze schrijft:

Niets zo frustrerend als een sporter verplicht rust te laten nemen. Dat kan misschien wel een paar dagen, domweg ook omdat je echt niets kunt. Ik word gewoon heel chagrijnig als ik niet kan sporten in de buitenlucht. Het was al een rouwproces toen ik niet meer mocht hardlopen. Laat dat fietsen alsjeblieft mogelijk blijven!

Voor anderen is het gevecht tegen hun lijf van blijvende aard. Hoewel ze niet hoeven te stoppen met fietsen, stribbelt hun lijf zo tegen dat ze vaak de zwakste zijn in een groep, hoe hard ze het ook proberen. Zoals Nynke, die door haar reumatoïde artritis niet 100% op haar lijf kan vertrouwen. Een situatie die vergelijkbaar is met de mijne en daardoor ook erg herkenbaar:

Nynke: “Je kunt er geen peil op trekken. Op dit moment gaat het heel goed. Maar anderhalf jaar geleden had ik om de haverklap onstekingen. Steeds in andere gewrichten. Je kunt je dan nergens op in stellen. Dat maakt het lastig.” Toch stelt Nynke zichzelf uitdagende doelen: “Altijd! Ik laat me door niets weerhouden. Als ik iets wil doen doe ik het. Ik neem een pijnstiller extra, calculeer een gedwongen rustmoment in. En gaan met die banaan. Op dit moment zit ik in zo’n fase dat het moeizaam gaat. Ik ben pas geopereerd en merk dat ik ontzettend moeilijk weer op gang kom en dat ik me over heel veel heen moet zetten om toch op die fiets te springen. Ik wil wel heel graag. Wat ik frustrerender vind is dat ik veel mensen coach, train, enthousiast maak voor de (triatlon) sport. In het begin trekken ze dan met mij op en binnen een korte tijd schieten ze mij voorbij en zijn ze succesvol en ik krabbel weer ergens achteraan. Daar heb ik echt moeite mee. Altijd de laatste en de langzaamste te zijn.

Zomaar drie ervaringen die mij enorm hebben geholpen en die ik met toestemming van deze vrouwen graag met anderen deel. Ik hoop dat ik door het delen van mijn verhaal en het verhaal van anderen iemand heb kunnen helpen. Daarnaast hoop ik dat er meer inzicht en begrip komt voor mensen die minder presteren op de fiets. Fietsen gaat op de allereerste plaats toch om het feit dat je überhaupt kunt bewegen en kunt genieten van het buiten zijn in de natuur. Laten we dat met elkaar delen!

Wil jij jouw verhaal ook eens kwijt, word dan lid van de Fietschicks Community. Ik ben ontzettend trots op de eerlijkheid, openheid en onderlinge steun in deze Facebookgroep voor fietsende vrouwen. Het is een bijzondere plek waar zowel positieve ervaringen als de wat mindere mogen worden gedeeld. Ondanks dat we inmiddels met bijna 1100 vrouwen zijn, is de groep erg betrokken bij elkaar.