Ik moet weer eens wat bekennen. Ik ben gek op geschoren benen. Voor mij geen ruig behaarde bos mannelijkheid. Heerlijke gladde gespierde kuiten, dat is wat mijn hart sneller doet kloppen. De hele winter heb ik ze moeten missen, maar vandaag komen ze dan eindelijk weer tevoorschijn. In plaats van een eenzijdige rokjesdag – hoewel er ook wel mannen zijn die zich in een rokje hijsen… yikes – pleit ik voor een nationale geschoren benen dag!

Wielrenners
Gelukkig is het onder mannelijke wielrenners een ongeschreven regel: zonder gladde benen hoor je er niet echt bij. Zodra de winter voorbij is komt niet alleen de korte broek weer naar buiten, ook het scheerschuim & het scheermes of – zoals Nynke de Jong gisteren vertelde over haar lief – de veet ontharingscrème wordt weer uit de kast gehaald. Misschien is dit zelfs wel een van de redenen dat ik ben gaan wielrennen. Zodat ik een wielrenner kon daten….  Geintje. Maar los van het feit dat het meer aerodynamisch en hygiënisch is, vind ik het gewoon lekker!

Mijn eigen wielrenner
‘Mijn eigen’ wielrenner heb ik niet geselecteerd op zijn gladde benen. Hij had pfeiffer toen ik hem leerde kennen en droeg dus gewoon een lange spijkerbroek. Die gladde benen, dat was gewoon een bijkomend voordeel. Nu mijn eigen wielrenner door zijn pittige baan niet meer koerst, vindt hij het niet meer nodig zijn benen te scheren. Hoe vaak ik ook zeg dat ik het een gemis vind, hij blijft erbij. Dat benen scheren vindt hij maar een gedoe. Ja hallo, en wij dan… Als wij er een week niets aan doen dan horen we het al. Maar er is hoop. Gisteren liet mijn lief me weten dat hij weer meer wil gaan fietsen. En bij meer fietsen hoort meer scheren, toch? Op deze rokjesdag waag ik dan ook nog een poging: Schat, scheer jij je benen weer? Dan doe ik een rokje aan 😉