Zadelpijn. Vroeg of laat krijgen we er allemaal mee te maken. In mijn geval was dat laat. Te laat. Tijdens Tour for Life 2013 om precies zijn. Ik fietste nog maar een jaar toen ik aan deze monstertocht van 1250 kilometer in acht dagen begon. Over zadelpijn had ik tot dat moment nog nooit nagedacht. En dat heb ik geweten… Vanavond vertel ik tijdens de opening van de Ladies Night bij Mantel.com over mijn ervaringen met zadelpijn én de oplossing. Kon jij niet aanwezig zijn of wil jij mijn verhaal nog eens nalezen? Hieronder vind je mijn verhaal ook!

Tour for Life
Kilometers maken en nog eens kilometers maken. Als ik in acht dagen van Italië naar Nederland wilde fietsen, dan moest ik zorgen dat mijn benen er klaar voor waren. En dus ging alle aandacht naar training. Ik deed nog wel een fietsmetinkje, omdat ik wat last had van mijn schouders. Een kortere stuurpen deed wonderen. Ook ging ik op zoek naar een passend paar schoenen voor mijn ‘moeilijke voeten’. Maar aan mijn billen dacht ik niet. Ik had immers een prima achterwerk en dat zadel zat ook wel prima. Dat het wel eens anders zou kunnen zijn als ik meerdere dagen na elkaar op de fiets zou zitten, waarvan een groot gedeelte klimmend , daar had ik nooit over nagedacht. Tijdens het klimmen is de wrijving namelijk een stuk hoger, zeker als je zadel wat zachter is waardoor je extra kunt gaan wiebelen. Het resultaat: na amper drie dagen fietsen lag ik volledig open. Gelukkig kon het hele zaakje uiteindelijk weer afgeplakt worden (ja, echt), maar een pretje was het zeker niet.

De zoektocht
En zo begon de zoektocht naar een passend zadel. Ik wist gelijk al dat ik nog een keer zo’n avontuur als Tour for Life aan wilde gaan – dat werd uiteindelijk Giro di Kika – maar ik wilde nooit meer zo’n pijn hebben. (En geloof me, er lopen daar flink wat zenuwen, dus dan voel je elk klein hobbeltje tot in je tenen). Ik koos bewust voor een fietsmeting door een vrouw, zodat ik met een gerust hart uit kon leggen wat er aan de hand was. Tijdens een fietsmeting bij Karin van der Ende van de Sportartsengroep kwam ik tot een ontdekking die mijn leven heeft veranderd: ‘Ik ben niet dik, ik heb gewoon brede botten’ (Zie voor hoe te meten ook de afbeelding van Mantel.com of lees het blog dat zij hierover schreven). Mijn zitbotjes stonden maar liefst 16 centimeter uit elkaar, terwijl het breedste zadel tot dan toe maar 16 centimeter breed was. Ik kon dus al wel een breed zadel hebben, ik was zelf nóg breder. Het gevolg: tijdens het fietsen zakte ik iets over de rand van het zadel heen, waardoor de voorkant in de knel kwam, zeker ook omdat het zadel – de Selle Italia, een zadel dat voor de meeste vrouwen perfect zit – relatief zacht was. Helaas duurde het nog even tot ik het perfecte zadel vond. Wat bleek, de zadels van de meeste merken bleken maar maximaal 16 centimeter breed te zijn. Daar zat je dan met je brede kont…

Specialized
Gelukkig kwam ik er uiteindelijk achter dat Specialized wel zadels heeft van 16,8 centimeter breed. April Marshke van Specialized vertelde me dat deze zadels nog niet zo lang verkocht werden. Tot voor kort werd er bij het maken van vrouwenzadels uitgegaan van de breedte van – eh, juist ja – mannenzadels. Gelukkig waren er bij Specialized een paar knappe koppen die op het idee kwamen onderzoek te doen naar vrouwenzadels en kwamen ze met een breder zadel. Mijn zadel, de Oura, is ook nog wat harder, waardoor je minder inzakt. Dit is even wennen, maar het maakt echt een enorm verschil. Daarnaast heeft mijn zadel een soort van kommetje, net na het uiteinde waar ik met mijn botjes op zit. Hierdoor komt ‘mijn voorste gedeelte’ vrijer te liggen, en wordt het dus niet meer afgekneld.

Andere tips & tricks
Inmiddels ben ik de Giro di Kika doorgekomen zonder enige zadelpijn. Ik kan dus nu echt zeggen dat het helpt en ik raad iedereen dan ook aan om een fatsoenlijke zadelmeting te doen, bijvoorbeeld bij Specialized, SQ Lab of Mantel.com. Naast het zadel zelf zijn er nog een aantal dingen die wat mij betreft ook hebben bijgedragen aan een pijnvrije Giro di Kika. Ik kan hier bijna nog wel een heel blog over schrijven, maar ik zal proberen om het kort houden:

1. De fietsbroek: 
Een goede fietsbroek is net zo persoonlijk als een zadel en daarom raad ik je aan om ruim op tijd op zoek te gaan naar de ideale broek. Veel vrouwen (en mannen) zweren bij de broeken van Assos, maar de meiden die deze broeken tijdens Giro di Kika droegen hadden toch flinke zadelpijn. Één van de belangrijkste dingen bij de aanschaf van een broekje is de pasvorm. Toen ik net begon met fietsen kocht ik mijn broekje onbewust een maat te groot, omdat ik niet wilde dat de band bij mijn knieën knelde (ofwel, ik wilde er niet uitzien als een worstenbroodje). Inmiddels weet ik dat ik dat beter voor lief kan nemen als ik wil dat de broek goed aansluit bij mijn …eh…  doos. Naar mijn mening zorgen bretels er ook voor dat de broek goed op zijn plek blijft zitten, maar daar zijn de meningen over verdeeld. Waar het op neer komt is dat je – om zadelpijn te voorkomen – zoveel mogelijk wrijving wil vermijden, of dat nu is door een te zacht zadel of een te grote broek. Mijn favoriete broek op dit moment is de Castelli Free Aero en deze komt ook goed uit onafhankelijke testen. Maar zoals ik al zei, het is voor iedereen anders.

2. Geen crème:
Toen ik net begon met fietsen, leerde ik dat ik – als ik zadelpijn wilde voorkomen – crème moest smeren. En dat deed ik dus braaf. Stiekem vond ik het maar niks, en toen de Tour for Life ambulancier me vertelde dat ik beter niks kon smeren, omdat crème je huid zacht maakt en – wederom – voor extra wrijving kan zorgen, wist ik niet hoe snel ik die dure potten crème weg moest gooien. Sindsdien fiets ik zonder enige crème te gebruiken en ik vind het heerlijk. (Maar nogmaals, dat is ook weer persoonlijk).

3. Je huid:
Het allerpersoonlijkste onderdeel, maar als ik hier iemand mee kan helpen dan deel ik dit graag. Je huid daar beneden is namelijk enorm gevoelig. Heb je wel eens een flinke fietstocht gemaakt een dag nadat je je had geschoren? Nou, ik wel en het voelde net alsof ik elke keer weer op een egel ging zitten. Niet fijn. Ik weet nu dus dat mijn huid extreem gevoelig reageert op scheren. Helemaal niet scheren is ook geen optie, want dat gaat enorm kriebelen. Lastig, want tijdens een meerdaagse tocht als Giro di Kika of Tour for Life zul je je tussendoor toch een keer moeten scheren. Ik heb daarom gekozen voor waxen. Wel ben ik hier ruim een half jaar voor de start van Giro di Kika mee begonnen, want ook hierbij geldt dat je eerst zeker wil weten hoe je hierop reageert. Ook dit is niet voor iedereen dé oplossing. (Sommigen krijgen hierdoor bijvoorbeeld last van ingegroeide haren). Voor mij was het absoluut de ideale oplossing. Door te waxen wist ik ook de laatste bron van irritatie – en dus gevoeligheid – down under uit te schakelen en kwam ik ongeschonden de Giro di Kika door!