Er broeit al een tijdje wat. Onderhuids. Niet direct in mijn gezicht. Of soms ook wel. Lang heb ik getwijfeld of ik zou reageren. Of ik liet vaag tussen neus en lippen door weten dat het me wat deed. Ik wilde ook helemaal niet laten merken dat de opmerkingen – zelfs van mensen waarvan ik dacht dat ze dicht bij me stonden – me pijn deden. De column van Thomas in Fiets bracht daar verandering in. Hij verwoorde het namelijk perfect en als iemand is die niet schrijft om een ander te kwetsen, dan is hij het wel. (Ik mag jou ook graag, Thomas). Waar ik het over heb? Het gedoe over het man-vrouw ding…

Feminist. Iemand die er op kickt mannen in te halen op de fiets. En ze dat dan bewust in wil wrijven om ze pijn te doen. Serieus? Zoals Thomas zegt: “Ik ben zo vaak door een vrouw ingehaald. Oké, het doet even pijn, daar ben ik een man voor”. En dat is andersom net zo. Het is even ‘grappig’ en dat is het. Het is zeker niet de reden waarom ik ben begonnen met Chickfietst. Gisteren werd ik door iemand herinnerd aan iets dat ik twee maanden geleden schreef bij de introductie van de wielershirts: “Ik ben begonnen met Chickfietst om anderen te laten weten dat zij ontzettend stoer zijn omdat ze fietsen. Jullie zijn mijn sterren; sterren die zichzelf elke dag weer verbeteren. Sterren die weten dat het ondanks mijn ludieke #gechickt actie er niet om gaat dat je de snelste bent, maar gewoon om het feit dát je op een fiets zit.” Vanaf het begin van Chickfietst (en daarvoor) heb ik er bewust voor gekozen om met mijn acties mensen omhoog te helpen. ‘We rise by lifting others’.

Ok, ik ben een Facebookgroep gestart met inmiddels 550 vrouwen. Soms vinden we het gewoon veiliger om onze vragen en onzekerheden met andere vrouwen te delen. Niet meer, niet minder. Soms vinden mannen het ook prettiger om hun sterke verhalen met andere mannen onder het genot van een biertje in de kroeg te delen. Niet meer, niet minder. Verder fiets ik 9 van de 10 keer gewoon met mannen en vrouwen, schrijf ik voor mannen en vrouwen (en gezien de reacties is dat ook herkenbaar voor beide geslachten) en maak ik ook sieraden & t-shirts voor mannen en vrouwen. Al vanaf het begin.

Terwijl ik dit schrijf begin ik me alweer te irriteren. Waarom wil ik mezelf dan überhaupt verdedigen? Waarom zou ik niet – zoals al die lieve mensen om me heen me steeds weer laten weten – alleen kijken naar het positieve dat ik teweeg heb gebracht en dit van me af laten glijden. Teflon op je schouders, zei een bijzondere man me eens. En: er zullen altijd mensen zijn die anderen – bewust of onbewust – naar beneden willen halen, willen kwetsen, of zelfs oorlog willen voeren, Kim. Ok, ik ben geen feminist, maar wel een idealist. Noem me dom, noem me naïef, maar als ik maar één iemand kan laten inzien dat je met het verspreiden van positiviteit meer teweeg brengt dan is het doel van dit blog bereikt.

Tot slot moest ik het ook gewoon even van me af schrijven. Al vanaf de basisschool is schrijven mijn persoonlijke uitlaatklep. Ik geniet echt van het schrijven van een leuk verhaal, ongeacht de reacties van anderen. Dat andere mensen zich erin herkennen en/of erom moeten lachen, dat is alleen maar een extra cadeautje. Ik ben nooit begonnen met schrijven, of met wat ik dan ook doe, om anderen pijn te doen en daarmee makkelijk te scoren. Het kwetst me dat er blijkbaar mensen zijn die dat van mij denken. Ik weet namelijk zelf al te goed hoe het is om naar beneden gehaald te worden en zou dan ook nooit iemand bewust kwetsen, en al zeker niet op basis van geslacht. Ik houd van jullie allemaal, meisjes én jongens. En ik fiets ook heel erg graag met jullie allemaal. Maar in mijn grote hart is geen plaats voor mensen die anderen kwetsen. Punt uit.

Benieuwd naar de column van Thomas? Dan moet je hem even volgen op Twitter of natuurlijk de Fiets kopen 😉