Vorige week fietste ik weer eens ‘met de mannen’. De eigenaar van Lola Bikes & Coffee in Den Haag, van wie ik sinds kort leer hoe je écht goede koffie maakt, wist me toch weer over te halen. Als ik er toch was, dan kon ik ook wel mee fietsen na de koffieles. Al een week van tevoren was ik zenuwachtig voor mijn eerste rit met ‘de mannen van The Lola Cycling Club’ Zou ik ze wel bij kunnen houden? Als er echter een moment zou zijn waarop ik dat zou kunnen, dat is het wel nu, zo vlak voor de Giro di Kika. Ik waagde het erop…

Van de kleuren die van tevoren scheet zou ik ter plekke uiteraard niets laten merken. Mijn hartslagmeter had ik bewust thuis gelaten. Ik zou diep gaan. Hoe diep maakte niet uit. Maar als er een man naast me kwam fietsen dan bleef ik natuurlijk wel uiterst cool proberen om met hele zinnen te spreken. Laten merken dat ik het zwaar had, dat nooit.

The bitch is back
En ja hoor, bij vertrek belandde ik vrijwel gelijk op kop. What the… , zo kon ik gelijk ‘laten zien dat ik er was’. Als ik met mannen fiets, dan verander ik namelijk zelf ineens ook in een haantje. En nieuwe haantjes, die moeten even hun veren laten zien 😉 Met vrouwen ben ik socialer. Ik houd rekening met de groep en zorg ervoor dat iedereen mee komt. Maar als ik met de mannen fiets dan daag ik uit en trek ik sprintjes. Als je dat doet als je alleen met vrouwen fietst, dan ben je al snel een bitch. Bij de(ze) mannen is het de normaalste zaak van de wereld. Stiekem vind ik het een stuk leuker fietsen zo, maar alleen als ik zelf ook een beetje in vorm ben 😉

Schijfremmen en dure fietskleding
Hard werd er zeker gefietst, maar er werd ook gewacht, halverwege en aan het eind van de heen- en terugweg. Er was daar zelfs tijd om even te ‘kletsen’, al zouden de(ze) mannen dat nooit zo noemen. De onderwerpen? Materiaal en kleding. Over die fiets van staal met schijfremmen en over dat ene tax free winkeltje met dure fietskleding ergens in de Dolomieten. Dat winkeltje bevindt zich in een skigebied waar de man in kwestie met meer dan 100 kilometer per uur afdaalde op ski’s. Heerlijke verhalen. En zonder gezeik achteraf (en achter je rug om) dat je arrogant bent omdat je opschept over je snelheid…

Afzien
Natuurlijk kon ik al vrij snel niet meer mee komen met een groot deel van de groep. We waren amper de duinen in of ze zoefden ineens allemaal langs me heen. Gelukkig heb ik inmiddels wel voldoende geleerd om er niet als een kip – of haan – zonder kop achteraan te gaan. Ik bleef ‘gewoon’ 32 km p/u rijden, dat ging net. Ik wist dat ik zou ontploffen en de rit niet uit zou kunnen rijden met deze snelheid als ik nu nog harder zou gaan. Gelukkig waren er meer die er zo over dachten.

Op de terugweg gingen alle remmen los. Eerst sloot ik aan bij twee vrouwen en een man die in het wiel van een man hingen. Net toen ik me naar voren had gewerkt, vroeg de man wanneer wij het nou eens over zouden nemen. Ok, prima. Bij de eerstvolgende stop zei ik hem dat de rest niet in zijn wiel bleef hangen omdat ze niet over wilden nemen, maar omdat hij te sterk was. De man bewees dat mannen best sociaal zijn door me te bedanken dat hij even in mijn wiel bij mocht komen. Na deze stop besloot ik dit groepje te verlaten en echt tot het gaatje te gaan. Die hele snelle groep, die – zo bleek na een grondige Strava inspectie na afloop – gemiddeld 33 kilometer per uur reed, zou ik niet in gaan halen. Maar dat maakte niet uit. Ik reed mezelf wel het snot voor de ogen.

Bier & Strava
Na een mok thee op het terras – bier drinken na de rit zoals de(ze) mannen dat doen dat komt na de Giro di Kika wel weer – ging ik snel naar huis onder het mom van ‘mijn vriend zit alleen thuis’. Bij binnenkomst kon hij een vluchtig kusje krijgen terwijl ik mijn computer aandeed. Strava gaat voor de liefde ;-). Tevreden bekeek ik mijn resultaten: drie QOM’s. Vrij snel raakte ik er alweer één kwijtraakte aan een vrouw die ook mee had gefietst, maar dat maakt me dan weer helemaal niks uit. Ik vind het alleen maar grappig die QOM’s. Na deze eerste rit met The Lola Cycling Club wist ik het zeker, ook na de Giro di Kika blijf ik met deze groep fietsen. Dit is wat ik toen ik net begon met fietsen zo leuk vond. Hard fietsen met de mannen. En dat ik daar destijds en nu minder vrienden mee maak bij sommige vrouwen, dat moet ik dan maar voor lief nemen. Naast de fiets ben ik echt een schatje hoor…