Hoe zorg ik ervoor dat ik meer ga fietsen, zonder dan het ‘moeten’ wordt? Nadat ik vorig jaar aan ‘Elke dag een uur’ ging mijn leven al snel de andere kant op, waardoor het niet meer lukte om elke dag te fietsen. En als je dan eenmaal afgehaakt bent…

De fiets bleef steeds meer in de schuur staan en ik werd er niet gelukkiger op. En dat terwijl ik over vier maanden zo’n 3500 kilometer wil fietsen in twee maanden

Toen ik een klus aangeboden kreeg op 11 kilometer afstand van mijn huis en ik deze klus ook nog eens in de ochtenden kon doen, zei ik dan ook gelijk ja. Deze afstand fietste ik als scholier elke dag op mijn stadsfiets met drie versnellingen. Dan moest dat ook op de racefiets kunnen! En op dag 1 bedacht ik daar per ongeluk ook een nieuwe challenge bij. En dit keer bepaal ik zelf de regels..

Winterdepressie

Naast onze fietsreis, had ik nog twee belangrijke redenen om meer te gaan fietsen. Ik word namelijk verschrikkelijk chagrijnig van de winter. Het koude weer en het gebrek aan zonlicht zorgen er elke winter weer voor dat ik niet lekker in mijn vel zit. Ook scoor ik elke winter weer een paar winterkilootjes. Dat is dus reden nummer twee, want ik bleek het afgelopen jaar ook bijna 10 kilo aan te zijn gekomen. Meer kilootjes kunnen er niet meer bij 😉  En het werkt gelijk: dit was mijn vrolijkste november sinds jaren!

Uitdaging

Misschien ben ik ook wel zo vrolijk, omdat het gewoon een onwijs leuk project is. Op de tweede dag liet een modderspoortje achter op het kantoor waar ik net een week werkte, maakte ik de vloer van het toilet waar ik met omkleed schoon met de intieme doekjes die ik had gekocht om me op te frissen en leek ik even niet in de panty te passen die ik de dag ervoor net nieuw had gekocht. De enige panty die ik bij me had… Al gauw hingen alle verwarmingen in het kantoor elke ochtend vol met al mijn fietsitems. Mijn beenstukken verborg ik op de verwarming onder het bureau van mijn collega. De hoogste directeur zou die dag namelijk langs komen, en zou toch raar staan te kijken.

Ortlieb DaypackOok thuis vergt het enige voorbereiding en planning. Zo heb ik mijn garderobe uitgebreid met een warme fleece buf en ben ik nu in het bezit van een heuse waterdichte Ortlieb tas. Dat laatste was trouwens de eerste week mijn excuus om niet op de fiets te gaan 😉 Die tas pak ik de avond van tevoren al in, want ’s ochtends ben ik niet zo helder. De tas is heerlijk ruim, dus ik kan gewoon alles wat ik mee wil nemen erin stapelen. Helaas ging het vandaag toch nog mis. Toen ik op mijn werk in mijn tas keek, bleek ik dat ik mijn ondergoed was vergeten….

En stiekem vind ik dat nog het leukste aan deze challenge. Ik kan alleen maar lachen om mijzelf. Zo kan ik echt genieten van de kronkels in mijn hoofd als ik hoor dat het gaat stormen of vriezen. Ik maak allerlei plannetjes, bezoek talloze websites op zoek naar warmere fietskleding – straks vries ik nog dood op die fiets – maar uiteindelijk ga ik wel en valt het eigenlijk best mee. En dan lach ik wéér om mijzelf…

En toen bedacht ik per ongeluk een challenge…

100 days of cyclingIk heb overigens nooit de intentie gehad om er een serieuze challenge van te maken… Op de eerste dag fietste ik langs een gekapte boomstronk met daarop het cijfer 1. En zo bedacht ik ineens een ‘challenge’ voor mijzelf: 100 days of cycling. Het leek me namelijk wel leuk om onderweg foto’s te maken van het cijfer dat bij het aantal dagen van mijn challenge hoort voor Instagram. (Dat laatste blijkt al een uitdaging an sich, haha). Elke dag een uur was vorig jaar toch iets te heftig voor me, daarom besloot ik wel mijn eigen regels te maken. Ik hoef niet per se 100 dagen achter elkaar te fietsen, maar wil wel 100 dagen hebben gefietst als we op fietsreis gaan begin april 2017. Dan kan ik als het zo uitkomt ook één of twee dagen per week missen.

Het gaat níet om de prestatie

En dat is ook wat ik wil benadrukken voor iedereen die zich geïnspireerd voelt door dit blog: maak je eigen regels! En pas die regels aan bij wat voor jou werkt. Op de eerste dag dat ik niet fietste, kwam een collega binnen op kantoor om te vragen of het nu wel goed kwam met mijn challenge. (Hij volgde me blijkbaar op Instagram). En dat is gelijk het voordeel én het nadeel van zo’n challenge. Als het openbaar doet, dan zorgt het voor sociale druk. Daardoor haak je net wat minder snel af, maar… die druk kan er ook voor zorgen dat je niet meer geniet. Of zoals ik het in het begin van dit blog schreef: het kan ervoor zorgen dat het ‘moeten’ wordt. En dat is nu net níet mijn bedoeling. Ik wil vaker genieten van fietsen en zie de challenge als een steuntje in de rug. Maar als mijn situatie vraagt om een dagje rust, dan wil ik dan kunnen nemen, zonder dat ik dan het gevoel heb dat mijn challenge dan mislukt is. Dit kan namelijk zorgen voor iets wat ze in de dieetwereld een ‘What-the-hell’ effect noemen. Het zorgt ervoor dat je gaat denken dat vandaag/deze week/deze maand/deze hele challenge mislukt is als het even niet gelukt is. En dan geef je het helemaal maar op met het voornemen later wel weer eens te beginnen. En dat is nu juist zó zonde. Want het is echt fantastisch om elke dag even op de fiets van de natuur te genieten!

Doe je mee?

De afgelopen elf dagen heb ik al een aantal de vraag gehad wat ik precies doe en of ze ook mee kunnen doen. Mijn posts inspireren blijkbaar en dat vind ik natuurlijk hartstikke tof. Het is namelijk ook superfijn om actief te zijn buiten, juist nu! Lijkt het je leuk om mee te doen, laat dit dan weten in een reactie op dit blog en deel jouw updates met #100daysofcycling. Dan ga ik je volgen! Samen zijn we namelijk nog sterker… Wil je wel meedoen, maar weet je niet zo goed hoe jij jouw uitdaging vorm moet geven? Denk dan eens na over je doelen voor volgend jaar. Misschien heb je wel een uitdaging gepland in het voorjaar (bijv. Amstel Gold Race of de Elfstedentocht) en spreek je met jezelf af dat je voor die datum 100 dagen fietst. Zolang je maar onthoudt dat alles goed genoeg is, want je doet het voor jezelf!

‘Ride as much or as little, or as long or as short as you feel. But ride! – Eddy Merckx’