Noem het een beginnersfout. Waar ik afgelopen maandag nog de mountainbike pakte, omdat er gewaarschuwd werd voor gladheid, had ik dat bericht vanochtend ‘even’ gemist. Ik had nog wel even op Buienradar gekeken voor vertrek, maar de regen was weg en het vroor ook niet echt meer. Ik was blijkbaar nog niet wakker genoeg om die twee factoren met elkaar te verbinden. [Koud + Neerslag = Glad]. En zo begon ik de dag gelijk al vol adrenaline…

Niet helemaal wakker

Nu het januari is, begint die winter me steeds zwaarder te vallen. Elke keer kost het me weer een beetje meer moeite om in het donker uit mijn warme bed te komen. Vanochtend presteerde ik het om met mijn grote tenen mijn joggingbroek, trui én ochtendjas met mijn tenen van de stoel naast mijn bed te hengelen, zodat ik deze nog onder de dekens al aan kon trekken. Om vervolgens snel naar de knop van de verwarming een verdieping lager te rennen. En toen begon het eigenlijk pas…

De broek die bij koud weer over mijn lange wielerbroek aantrek, was nergens te bekennen. Ik zou zweren dat ik hem de dag ervoor in de was had gegooid, maar de wasmand, wasmachine en het wasrek waren leeg. Grr…. Vervolgens tref ik mijn fiets nog in stukjes aan. Kelian was gisteren zo lief geweest om mijn fiets een lichte poetsbeurt te geven, maar ik moest het zelf nog wel afmaken. Toen ik eindelijk mijn voorwiel vast had gemaakt, spatbord aan mijn zadelpen had geklemd en schijnwerper op mijn stuur had bevestigd, ging ik op pad. Om nog geen 50 meter later weer te stoppen… Mijn Garmin vergeten! Dan maar Strava aanzetten op mijn telefoon, want als het niet op Strava staat dan telt het niet hè. En deze rit moest en zou tellen :p

Hee, het strooiwagentje…

Als ik weer opstap nadat ik mijn Strava aan heb gezet, valt het me op dat er nog wat natte sneeuw op de weg ligt. Goh, denk ik nog, dat is ook voor het eerst. Vlak daarna zie ik het ‘fietspaden-strooiwagentje’. Die zie ik wel vaker rijden en hij is vast nog niet op de weg waar ik net reed geweest, denk ik nog. Nog geen kilometer later zie ik in mijn ooghoeken een fietser in een ogenschijnlijk onschuldige bocht onderuit gaan. Sukkel. En ik fiets door.

Een kilometer later begin ik me te realiseren dat het toch wel glad is. Op het fietspad voor me is slechts één droog strookje aan de rechterkant. Op de rest van het fietspad lijkt een laagje bevroren water te liggen. Opletten Kim. (En op dat moment had ik misschien beter ‘Omdraaien Kim’ kunnen zeggen). Maar ik fiets door. Bij de eerste rotonde verlaag ik mijn snelheid , schakel ik wat op zodat de druk op mijn trapper hoger wordt en let ik erop dat ik de bocht zo ruim mogelijk neem. Blijven trappen. Niet remmen. De mantra’s van trainer Harmen werken niet alleen in de glibberige modder. Rotonde overleefd.

Dan kom ik bij het lange open stuk. Er is hier geen straatverlichting en er lijkt een soort mist te hangen van de kou. Op de strepen van mijn voorgangers op het witte fietspad voor me na, zie ik niks. Dit stukje is altijd heel slecht, maar daarna houdt het vast op, denk ik nog. En ik ben al op de helft, nu moet ik doorfietsen hoor. Helaas worden mijn zenuwen langer dan verwacht op de proef gesteld. Maar de weg gaat alleen maar rechtdoor, en zolang ik blijf trappen gaat het goed.

En dan ben ik er bijna!

In de laatste kilometers geniet ik stiekem van mijn overwinning. In mijn hoofd bedenk ik al hoe ik dit blog zal schrijven. Dan doemt er ineens een auto voor me op, midden op het fiets pad. Ik gebruik de drie standen van mijn lampje om te seinen, maar de auto gaat nergens heen. *&^@#$*(&^#&^!! Stom mens! Het meisje achter het stuur kijkt verdwaasd door de nog bevroren ruiten. Ik moet blijkbaar maar voor haar langs rijden, over de glibberige rode steentjes van de uitrit. Het gaat goed. Nu ben ik er echt bijna. Bij aankomst schakel ik nog één keer op voor ik de parkeerplaats opdraai. Je zal daar maar onderuit gaan. Heb je net de hele weg overleefd… Ik zet mijn fiets in de schuur, maak de ketting droog en voorzie hem van een laagje olie. Kom maar op met die dag!

PS Dit blog heeft niet voor niets de titel ‘Don’t Try This At Home’. Ik raad het niemand aan, maar het kan wel 😉 Mocht je ooit zelf eens in deze situatie komen, blijf dan gewoon doortrappen, dan kom je er wel!

PS-2 Wil jij starten met jouw eigen 100 days of cycling project? Laat het me weten op FacebookTwitter of Instagram met #100daysofcycling of laat een reactie achter op mijn website.